ม่อจินกงร้องโหยหวนอย่างทรมานไม่หยุด
ทันใดนั้น แสงเหนือศีรษะของมันก็มืดลง มันเงยหน้าขึ้นมองอย่างเหนื่อยยาก แล้วก็พบว่าเป็นซีเหมินหยุนอี้ ดวงตาทันทีที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ซีเหมินหยุนอี้มองมันด้วยแววตาเย็นชา ยิ้มเหมือนปีศาจแล้วพูดว่า "กล้ามาเล็งเมียฉัน หาตาย"
"นะ...นายจะทำอะไร?"
ใบหน้าของซีเหมินหยุนอี้เย็นเยียบ เขาชูดาบผีขึ้น
เปรี้ยง!
บนตัวม่อจินกงปรากฏบาดแผลยาวสิบกว่าเซนติเมตร เนื้อแตกหนังฉีก
"อ๊าก!" ม่อจินกงร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด
ซีเหมินหยุนอี้เหวี่ยงดาบลงอย่างไร้ความรู้สึก หนึ่งฟัน... สองฟัน... สิบฟัน...
ทุกครั้งที่ดาบลง บนตัวม่อจินกงจะมีบาดแผลยาวสิบกว่าเซนติเมตรปรากฏขึ้นหนึ่งแผล ไม่มากไป ไม่น้อยไป
เสียงร้องโหยหวนของม่อจินกงดังก้องอยู่ในหูของทุกคนต่อเนื่อง ทำให้ทั่วร่างเย็นวูบไปหมด
การฆ่าคนก็แค่ฟันคอเดียวจบ แต่ซีเหมินหยุนอี้ชัดเจนว่าตั้งใจจะลงทัณฑ์ม่อจินกงทีละชิ้น
คนที่ม่อจินกงพามาหน้าซีดเผือด ไม่มีสักคนที่กล้าก้าวออกไปช่วย
อู๋ไป๋หมัดเดียวทำให้ม่อจินกงพิการ มันทำลายความกล้าของพวกเขาจนหมดสิ้น
เสียงร้องของม่อจินกงเบาลงเรื่อย ๆ ทั้งร่างเต็มไปด้วยบาดแผล เลือดพุ่งกระจาย จนมันกลายเป็นคนเปื้อนเลือดทั้งตัว
ไม่ต้องพูดถึงคน แม้แต่สัตว์อสูร ถ้าเสียเลือดขนาดนี้ก็ทานไม่ไหว
ซีเหมินหยุนอี้หยุดมือ ย่อตัวลงตรงหน้าม่อจินกงที่กำลังจะหมดลมหายใจ แล้วหัวเราะเยาะว่า
"นายคือคนโง่ที่สุดที่ฉันเคยเจอ กล้ามาอวดอำนาจตรงนี้ นายชอบให้ชีวิตตัวเองยาวเกินไปหรือไง"