อู๋ไป๋ถอนหายใจยาว พ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา
หันไปมองหลินตั้นจวง "ที่รัก วางใจเถอะ! ผมไม่เป็นไร"
หลินตั้นจวงยังไม่วางใจ ท่าทางของอู๋ไป๋ดูไม่เหมือนคนไม่เป็นไรเลย
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นอู๋ไป๋สับสนหมดอาลัยขนาดนี้
"เฒ่าอู๋ นายเป็นอะไรกันแน่? มีเรื่องอะไรที่บอกพวกเราไม่ได้หรือไง?"
"เราเป็นพี่น้องกัน มีอะไรก็พูดมา แบกด้วยกัน"
อู๋ไป๋มองเขา ยิ้มขม ๆ "แบกบ้าอะไร ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ แค่โดนถล่มมา"
"มีเรื่องอะไรที่ถล่มนายซึ่งเป็นตัวประหลาดนี่ได้?" ซีเหมินอวิ่นอีกลับดีใจสุด ๆ "เล่าเร็ว ๆ ให้ฉันชื่นใจหน่อย"
อู๋ไป๋กลอกตาใส่
"พวกนายเคยเห็นพลุบนฟ้าไหม?"
หลินตั้นจวงกับซีเหมินอวิ่นอีมองหน้ากัน รู้สึกไม่เข้าใจแต่ก็รู้ว่าต้องมีอะไร
"เฒ่าอู๋ นายหมายความว่าอยากดูพลุใช่ไหม? เรื่องง่าย ๆ ฉันไปซื้อเดี๋ยวนี้เลย ยี่ห้อสตาร์รี่ใช่ไหม?"
อู๋ไป๋ยิ้มแห้ง
"ไม่ใช่พลุแบบที่พวกนายเข้าใจกัน แต่เป็นพลุที่ดาวหลายร้อยดวงระเบิดพร้อมกัน"
ทุกคนอ้าปากค้าง
ดาวหลายร้อยดวงระเบิดพร้อมกัน? น่ากลัวขนาดไหน
ซีเหมินอวิ่นอีมองอู๋ไป๋อย่างเป็นห่วง "เฒ่าอู๋ นายไม่เป็นไรนะ? มาให้ฉันดูหน่อย สมองนายยังอยู่ครบไหม?"
"...ไสหัวไป!"
อู๋ไป๋ปัดมือที่ยื่นเข้ามาอย่างรำคาญ
"ช่างเถอะ เล่าไปพวกนายก็ไม่เข้าใจ"
อู๋ไป๋นึกถึงภาพน่าสะพรึงนั่น ก็อดสั่นสะท้านขึ้นมาไม่ได้