ลูกธนูความเป็นความตายสามด้ามถูกทำให้ระเบิดแตกกระจาย
แต่ก่อนที่เทพบุตรจะได้ดีใจ ในลูกธนูที่ระเบิดแตกนั้นกลับยังซ่อนลูกธนูอีกสามด้ามเอาไว้
เร็วปานสายฟ้า พร่าผ่านไปในพริบตา
แม้เทพบุตรจะสุดฝีมือหลบหลีก แต่ใบหน้าก็ยังส่งความเจ็บแปลบขึ้นมา
ยกมือขึ้นลูบ ปลายนิ้วเปื้อนเลือด
บนใบหน้าปรากฏรอยแผลเลือดยาวห้าเซนติเมตร
“มดปลวกจิ๋ว ๆ กล้าทำร้ายเทพบุตรอย่างฉันงั้นเหรอ แกสมควรตาย”
เทพบุตรโกรธกรีดกราย
อู๋ไป๋หัวเย็น “เทพบุตร? ยอดเยี่ยมขนาดนั้นเหรอ?”
“พวกบุตรศักดิ์สิทธิ์อัจฉริยะอะไรนั่น ฉันฆ่าไปเท่าไหร่ก็นับไม่ถ้วน นายคิดว่าตัวเองสูงส่งขนาดนั้นเหรอ?”
นายเป็นเทพบุตร งั้นฉันก็คือเจ้าสำนักเทพสิ นับ ๆ ไปฉันก็คือพ่อของนายนั่นแหละ
เดี๋ยวนะ?
อู๋ไป๋ตัวแข็งค้าง เทพบุตรคนนี้จะไม่ใช่ลูกชายแท้ ๆ ของเขาจริง ๆ ใช่ไหม?
ไม่ใช่หรอก ไม่ใช่หรอก
ชาติที่แล้ว เขากับหลินตั้นจวงมีลูกด้วยกันจริง ก็คือถังถังตอนนี้นี่เอง
อู๋ไป๋เช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผาก ถ้าไอ้นี่เป็นลูกตัวเองจริง เขาจะด่าฉู่ซื่นสามวันสามคืน ทำไมถึงช่วยของแบบนี้มาด้วย!
พลังของเทพบุตรกลายเป็นน่าสะพรึงยิ่งกว่าเดิม
เขาจ้องอู๋ไป๋ด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร
เสวียนม้อเฉินประสานมือทั้งสองข้างเป็นสัญลักษณ์
ภาพแผนการเจิ้นสาดแสงระยิบระยับปรากฏขึ้นเบื้องหลัง
เงายักษ์ของมังกรเจี่ยวโบราณพุ่งทะยานออกมาจากภายใน
เสวียนม้อเฉินชี้ไปที่เทพบุตร เงามังกรเจี่ยวคำรามกึกก้อง ความดุร้ายสูงส่งจนสะท้านฟ้า พุ่งเข้าหาเทพบุตร
“คู่ต่อสู้ของนายคือฉัน ส่วนเขาแค่ช่วยเฝ้าแถวเท่านั้น”
อู๋ไป๋: “……เฮงซวยจริง ๆ”
ได้ยินคำพูดของเสวียนม้อเฉิน เขาแทบอยากหันหลังเดินจากไปซะงัน
เทพบุตรหัวเย็นเสียงหนึ่ง
“พวกแกก็แค่มดปลวก ยังจะเป็นคู่ต่อสู้ของฉันอีกเหรอ!”
“เทพบุตรอย่างฉันจะให้พวกแกเห็นว่าอะไรคือเทพวิทยาที่แท้จริง”
“พวกมดปลวกไม่รู้หน้าทู่ก็หน้าตายอย่างพวกแก ฉันจะบดขยี้ทีละคนจนเป็นเนื้อเละ”
ขณะพูด หมอกเลือดน่าสะพรึงพวยพุ่งออกมาจากร่างของเทพบุตร
เงาร่างสีเลือดยักษ์ปรากฏขึ้นเบื้องหลังเทพบุตร ไหล่กว้างเทียบเทือกเขา น่าสะพรึงสุดขีด
“ให้พวกแกลองดูซิว่าธรรมกายของเทพบุตรอย่างฉันนั้นขลังแค่ไหน”
เทพบุตรยืดมือออกไป กวาดคว้าเข้าทางอากาศ