เทพบุตรส่งเสียงหัวเยาะ แล้วพูดว่า "ตอนนี้นึกสำนึกก็สายเกินไปแล้ว ข้าจะไม่ให้อภัยการกระทำไร้มารยาทของแกหรอก"
"ข้าไม่ฆ่าแกก็ถือว่าเป็นพระคุณสูงสุดแล้ว ถ้าแกหวังจะติดตามข้า นั่นก็คือฝันกลางวันแสก ๆ"
อู๋ไป๋ทนไม่ไหว หัวเราะออกมาเสียงดัง
"ไอ้ปัญญาอ่อน แกเข้าใจผิด! ที่ฉันพูดว่าสำนึก ไม่ใช่สำนึกแบบที่แกว่า ที่ฉันสำนึกคือไม่ได้จัดการแกซะตั้งแต่แรก ทำไมต้องให้ไอ้คลั่งอย่างแกปล่อยคำไร้สาระมาเน่าหูฉันทั้งชุด"
"อวดดี!" เทพบุตรส่งเสียงดุดัน
"พวกเจ้าสามคน ไปทำลายมันซะ แล้วข้าจะยินยอมให้พวกเจ้าทั้งสามติดตาม"
เสวียนโม่เฉิน หลินอิงอิง หลี่เทียนมู่ มองมันเหมือนมองคนบ้า
อู๋ไป๋ส่ายหัว หัวเราะเยาะว่า "แค่นี้ก็ยังมีชีวิตอยู่ถึงทุกวันนี้ ก็ถือว่าเป็นปาฏิหาริย์จริง ๆ"
"เสวียนโม่เฉิน ดูเหมือนเราจะต้องร่วมมือกันอีกครั้งแล้ว"
"ฉันเป็นฝ่ายบุก พวกนายคุ้มกันให้"
เสวียนโม่เฉินขมวดคิ้ว "ด้วยเหตุใด?"
อู๋ไป๋ยักไหล่ "งั้นก็ตามนั้น นายบุก พวกเราคุ้มกันให้ ท่านชายใหญ่เสวียน กรุณาเลย"
คิ้วสวยของเสวียนโม่เฉินยกขึ้น รู้สึกเหมือนตัวเองถูกกลืนกินแต่ก็อายที่จะพูดออกไป
เขาส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ มองไปที่เทพบุตร "ให้ฉันติดตามแก? แกยังไม่มีคุณสมบัติ"
"อวดดี! พวกมดปลวกอย่างพวกเจ้า กล้าขบถขนาดนี้จริง ๆ การได้ติดตามข้าคือสิ่งที่คนจำนวนมากใฝ่ฝัน พวกเจ้ากล้าปฏิเสธข้า พวกเจ้าสมควรตายทั้งคน"
"เสวียนโม่เฉิน ยังไม่ลงมืออีกเหรอ? คุยกับไอ้คลั่งแบบนี้สนุกขนาดนั้นเลยเหรอ ดูท่าพวกนายคงเป็นพวกเดียวกัน"
อู๋ไป๋พูดอย่างกวน ๆ ปนเยาะ
ใบหน้าของเสวียนโม่เฉินเย็นเยียบ เขาอัญเชิญดาบยาวสองเล่มออกมา ควบคุมให้พุ่งเข้าปักเทพบุตรราวสายฟ้าผ่า
เทพบุตรใบหน้าบิดเบี้ยว ส่งเสียงคำราม
ผนังหน้าผาของภูเขาสีแดงชาดนั้นดังเสียงระเบิดขึ้น แสงสีแดงพุ่งมาเร็วดั่งสายฟ้า
เทพบุตรคว้าแสงสีแดงนั้นไว้ในมือ มันคือหอกยาวสีเลือดหนึ่งเล่ม
หอกปลุกคลื่นระลอกสีเลือด กวาดฟันออกไป
"เกรี้ยว!"
"เกรี้ยว!"
เสียงระเบิดสองครั้ง ดาบยาวทั้งสองเล่มถูกสะบัดกระเด็นไป
"แม้ข้าเพิ่งตื่นขึ้น วิชาการยังไม่ฟื้นครบ แต่มดปลวกพวกแกก็ยังไม่มีสิทธิ์แตะต้องข้า"