ใจของอู๋ไป๋หนักอึ้ง ถ้าจริง ๆ แล้วคือเต้าจงที่แอบก่อกรรมข้างหลัง ปัญหานี้ก็ร้ายแรงหนักหนา
ด้วยฝีมือของเต้าจง แค่เขากล้าแสดงตัว ผู้ทูตเทพเหล่านั้นก็จะตามหาตัวเขาเจอทันที
แววตาของอู๋ไป๋เยือกเย็น เขาขมวดคิ้วแน่นจนต้องเรียวมือมานวดที่ขมับ
"อีกไม่กี่วันนี้ ฉันจะอยู่ที่โลกชีวิต-มรณะ ตอนนี้ฉันรู้สึกถึงจังหวะแห่งการฝ่าฝืนขั้นแล้ว จะพยายามฝ่าให้ได้อย่างราบรื่น"
หลินตั้นจวงตอบรับเบา ๆ "จังเลย นายก็พักบ้าง นายเหนื่อยเกินไปแล้ว"
"งั้นคืนนี้ฉันไปห้องนายได้ไหม"
หลินตั้นจวง: ???
"ไม่มีทาง"
อู๋ไป๋ตอบแค่เสียงโอเบา ๆ ก็ไม่โกรธ กลับยิ้มจนดูแอบแกล้ง
ดวงตางาม ๆ ของหลินตั้นจวงกะพริบเบา ๆ แล้วเธอเอ่ยว่า
"ไม่มีทางก็ไม่มีหน้าต่าง นายกล้าปีนหน้าต่างเข้ามาลองดูสิ เดี๋ยวฉันหักขานาย"
อู๋ไป๋พูดไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่
"เมีย นายใจร้ายเกินไปแล้ว เราจดทะเบียนกันแล้ว จัดงานแต่งกันแล้วนะ......"
"แล้วยังไง" หลินตั้นจวงยิ้มแฉ่งขัดคำเขา "บอกให้นายรู้ไว้ ผัวก็เหมือนพนักงานบริษัทนั่นแหละ ทำผลงานดีก็เลื่อนขั้นขึ้นเงินเดือน ทำผลงานไม่ดี...คนมาสมัครรออยู่อีกเพียบ"
อู๋ไป๋: ???
"นายว่ายังไงนะ พูดอีกครั้งสิ"
หลินตั้นจวงเห็นท่าทางของอู๋ไป๋ไม่ค่อยดี แต่ก็ยังกล้าพูดต่อจนได้ "อย่าขู่ฉันนะ ฉันเตือนแล้ว...ยั่วโมโหฉันเข้าไป เมียจะไล่นายออกจากบ้านจริง ๆ"
มุมปากของอู๋ไป๋กระตุกอย่างหนักหน่วงหลายครั้ง
เขากระชากตัวหลินตั้นจวงเข้ามาแล้วจูบลงไปอย่างหนักหน่วง
"อื้อ อื้อ อื้อ......"