อู๋ไป๋มีเส้นดำพาดเต็มหน้า
ซีเหมินหยุนอี้ไอ้เจ้าโง่นี่ เวลาปั้นปึงปั้นปึงเรื่องเขา ปากนี่ลื่นซะขนาดนั้น
อู๋ไป๋อดทนไม่ได้ เลยถีบเข้าไปสักหนึ่งที
"เฮ้ย พูดจาให้มันเรียบร้อย"
ซีเหมินหยุนอี้แกล้งทำเป็นโง่เฉยๆ ยิ้มแหยะใส่
แต่วินาทีถัดมา แววตากลับดุดัน มีเสียง "กร๊วบ" หนึ่งครั้ง เขาบีบคออี้ฉี่เฉินจนขาด แล้วโยนศพลงไปในแดนมรณะ
ไอ้นี่คือผู้แข็งแกร่งขั้นเซียนจวิน พลังชี่จิงทั้งร่างนี่ห้ามฟุ่มเฟือยให้เสียเปล่าเด็ดขาด
"เอ้อไป๋ ต่อจากนี้แกคิดจะทำยังไงต่อ?"
อู๋ไป๋เค้นคิ้ว ขยี้ขมับอย่างปวดหัว
"ไอ้คนนี้แท้จริงแล้วเป็นใครกัน? รู้ว่าฉันอยู่ที่ไหนได้ง่าย ๆ แถมยังรู้ชัดเจนด้วยว่าฉันกลายเป็นอี้เหมิงฝาน... คิดแค่นี้ก็ขนลุกแล้ว"
ทุกคนก็ตกอยู่ในความคิดถ้ำคิดหนา
ไอ้คนนี้ไม่ถูกหาตัวออกมาสักวัน พวกเขาก็ต้องตกอยู่ในอันตรายอีกสักวัน
แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก ไอ้คนนี้แท้จริงแล้วเป็นใคร?
ไม่ใช่คนรอบตัว ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นคนที่ฉู่ซวนหรือฉินมู่วางมือ แล้วมันจะเป็นใครกันแน่?
"ซ่างกวนอวี่เฟย"
เสี่ยวชิงพูดขึ้นทันที
ทุกคนหันไปมองเขาตามสัญชาตญาณ
อู๋ไป๋ถามอย่างแปลกใจ "นายนึกถึงซ่างกวนอี้เฟยได้ยังไง?"
"ซ่างกวนอวี่เฟยกับฉางคงเป็นดอกไม้สองดอกบนเก๊กฮวยปฐมกาลทองมืด สุดท้ายนายก็ปลูกเลี้ยงพวกเธอจนเป็นคน... เธอสองคนเทียบเท่าแฝดได้เลย... แฝดมันมีการรับรู้ถึงกันทางใจ"
เสี่ยวชิงพูดพลางมองไปยอดเขา แล้วพูดต่อ "นายปลูกร่างแท้จริงของฉางคงไว้บนยอดเขา จะเป็นไปได้ไหมว่าซ่างกวนอี้เฟยจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของดอกไม้ต้นนั้น?"
ทุกคนตกใจ
สิ่งที่เสี่ยวชิงพูดก็มีเหตุผล
อู๋ไป๋ก็เริ่มสงสัย "จะเป็นร่างแท้จริงของฉางคงก่อปัญหาจริง ๆ เหรอ? แต่ซ่างกวนอี้เฟยไม่ได้อยู่แดนปีศาจนี่นา"
"แกรู้ได้ยังไงว่าเธอไม่ได้อยู่แดนปีศาจ?" เสี่ยวชิงถามกลับ
อู๋ไป๋อึ้งไปชั่วครู่ ถามอย่างงงงวย "จริง ๆ ฉันก็ยืนยันไม่ได้ แต่ฉันก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่าซ่างกวนอี้เฟยจะมีเหตุผลอะไรมาทำร้ายฉัน"
เสี่ยวชิงว่า "รักแล้วไม่ได้รักตอบ จากรักกลายเป็นเกลียด หรือไม่ก็เพื่อล้างแค้นให้ฉางคง เพราะพวกเธอเป็นพี่น้องกัน... ข้อไหนข้อหนึ่งก็กลายเป็นเหตุผลได้ทั้งนั้น"