อู๋ไป๋มองกิ่งหลิวในมือ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดลงไปหนึ่งคำ
แวบหนึ่ง ได้ยินเสียง "กร๊วก" ดังขึ้น
กิ่งหลิวถูกเขากัดขาดได้จริง ๆ ได้ทีละช่วงสั้น ๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่อู๋ไป๋รู้ว่าฟันตัวเองแข็งแรงขนาดนี้
เคี้ยวไม่กี่ที ก็กลืนลงไป
ทันทีนั้นเอง พลังศักดิ์สิทธิ์อันมหาศาลก็ระเบิดขึ้นภายในร่าง พุ่งวนไปทั่วทุกส่วน
อู๋ไป๋ระงับความคิดฟุ้งซ่านทั้งปวง แล้วเริ่มหลอมรวมและดูดซึมทันที
พลังศักดิ์สิทธิ์อันบึกบึนนั้นเหมือนหมึกสีราดลงผ้าใบ ทำให้สมุทรพลัง เส้นเอ็น กระดูก แทบทุกส่วนของอู๋ไป๋เปล่งเป็นสีทอง
สมุทรพลังคลื่นไหลมือ และกลายมีวงน้ำวนผุดขึ้นช้า ๆ ตรงกลาง
อู๋ไป๋ตกใจ
สมุทรพลังจะมีวงน้ำวนได้ยังไง?
ตอนแรกวงน้ำวนหมุนช้า ๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความเร็วในการหมุนก็เพิ่มขึ้น
ทันใดนั้น พลังวิญญาณบริสุทธิ์และอุดมสมบูรณ์ก็ไหลทะลักเข้ามาตามรูพรุนทั่วร่างอย่างบ้าคลั่ง
พลังวิญญาณทั่วทั้งชาติภพเกิดปั่นป่วนวุ่นวาย พุ่งตรงมายังทิศทางของอู๋ไป๋
อู๋ไป๋ตกใจหนัก
เขาไม่ได้ดูดซับพลังวิญญาณจากสรรพสิ่งเลย แต่พลังวิญญาณกลับหมุนตามวงน้ำวนนั้น ไม่ต้องรอเขาดูดกลืน ก็พุ่งเข้าหาเขาเอง
การปั่นป่วนของพลังวิญญาณในชาติภพ ทำให้เสี่ยวชิงและคนอื่น ๆ รู้สึกได้ทันที
ทุกคนเดินออกมา มองไปยังยอดเขาที่อยู่ไกลออกไป
"อาวี่หวู่ทำอะไรน่ะ? ทำไมถึงก่อคลื่นพลังรุนแรงขนาดนี้ได้ จะไม่ใช่ตกสู่มารร้ายไปเองหรอ?"
เมื่อได้ยินเซี้ยเหมินหยุนอี้พูดแบบนั้น ทุกคนต่างรู้สึกกังวลเป็นระยะ ๆ
"ไม่ต้องกังวลหรอก ลมหายใจของนายท่านแน่นหนามั่นคง ไม่เหมือนคนที่ตกสู่มารร้ายเลย"
ทุกคนจึงได้ใจชื้น
"เหล่าอู๋นี่ก็เหลือเกิน ทำอะไรก็เกิดเรื่องใหญ่ แม้แต่ตดทีเดียวก็ยังทำให้ภูเขาถล่มดินแตกได้"
เสี่ยวชิงขวับตาใส่เขา แล้วถอดใจถอนใจว่า "เราก็ต้องตั้งใจขึ้นบ้างแล้ว... อู๋ไป๋เหนื่อยเกินไปแล้ว เขาต้องการให้พวกเราช่วย"
ทุกคนพยักหน้าเบา ๆ
ตอนนี้ มีแต่เสี่ยวกวยเท่านั้นที่ช่วยอู๋ไป๋ได้ ส่วนพวกเขาแทบไม่ต่างจากของถ่วง
แต่ก่อนยังมีเสี่ยวหลี่ให้หวังได้อยู่บ้าง ทว่าตอนนี้กลับจมอยู่ในภาวะหมดสติ
บนยอดเขา อู๋ไป๋นั่งขัดสมาธิ พลังวิญญาณแล่นวนรอบกาย