"เหล่าอู๋ อย่างน้อยก็แบ่งให้ฉันบ้างสิ"
ซีเหมินอวิ้นอี้สีหน้าไม่พอใจอย่างมาก คนในโรงเตี๊ยมต่างยืดคอแหงนมองอยู่ แถมยังปล่อยให้อู๋ไป๋แบกความเจ๋งไว้คนเดียวทั้ง ๆ อย่างนั้น
อู๋ไป๋ตวัดสายตาเย็นชาไปรอบหนึ่ง
พวกที่ยืดคอมองเข้ามารีบหดคอกลับไปอย่างตกใจ รีบปิดหน้าต่าง
"ไม่เบานี่หว่า น่ากลัวชะมัด ยกมือปราบเซียนขั้นเทพไปสิบกว่าคนรวดเดียวจบ"
"นี่คือเจ้าแม่ทัพกองทัพหลายสิบล้านแห่งดินแดนตะวันตกนี่นา ถึงได้อหังการ์ขนาดนี้"
"ได้ยินว่าเขาลงมือสังหารมั่วเทียนเซียงเจ้าแม่ทัพคนเดิม ซึ่งนั่นเป็นถึงขั้นมารราชระดับกลางเชียวนะ แถมยังเผาทัพหลายแสนนายอีก เรียกได้ว่าเป็นคนโหดตัวจริง"
ในโรงเตี๊ยม ทุกคนพากันซุบซิบ
แต่ไม่มีใครกล้าพูดอีกแล้วว่าอู๋ไป๋จะซวย
แม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพหลายสิบล้านในดินแดนตะวันตก จะไปกลัวแค่สหพันธ์เพลิงโลกันตร์งั้นหรือ?
จริง ๆ แล้วทุกคนก็รู้ดี แคว้นทั้งเจ็ดต่างไม่สนใจเมืองโลหิตแห่งนี้ ที่นี่อากาศเลวร้าย พวกเขาไม่มีทางเห็นค่าเข้ามายึดครองหรอก ไม่อย่างนั้นคงถูกแคว้นไหนแคว้นหนึ่งรุกรานไปนานแล้ว
เมืองโลหิตพูดง่าย ๆ ก็เป็นแค่เมืองที่ทรุดโทรมยับเยิน แถมยังไม่สามารถต้านทานกองทัพหลายสิบล้านได้ด้วยซ้ำ
อู๋ไป๋กับซีเหมินอวิ้นอี้กลับมาโรงเตี๊ยม
ซีเหมินอวิ้นอี้โยนศพของเด็กเสิร์ฟกับเจ้าของโรงเตี๊ยมออกไปทางรูบนหลังคา
"ทุกคนพักผ่อนได้แล้ว!"
"เสี่ยวหย่า ฉันตัดสินใจจะคุ้มกันเธอแบบติดหนึบเลย กันไว้ดีกว่าแก้ เผื่อมีพวกตาดำ ๆ มารบกวนความฝันอันแสนหวานของเธอ"
ซีเหมินอวิ้นอี้ทำหน้ายิ้มประจบสอพลอ แล้วเดินตรงไปทางห้องของอาธีน่า