อู๋ไป๋ไม่ได้รีบบุกเข้าไปใกล้
เขามาเพื่อเอาผลไม้เงินคราบน้ำค้าง ก่อนจะได้มันมาในมือ ก็ยังควรทำตัวสุภาพไว้ก่อน
"อู๋ไป๋ ขอพบเผิงหวง"
อู๋ไป๋เอ่ยขึ้น ใช้ปราณแท้จริงขับเคลื่อนเสียง ให้เสียงก้องกัมปนาทออกไป
หลังคลื่นเสียงผ่านไป ใต้ภูเขาร้อยยอดก็มีเสียงคำรามทุ้มต่ำดังขึ้นเป็นระยะ
รอไปสักพัก เสียงทุ้มหนักหน่วงราวฟ้าร้องก็ดังขึ้นว่า "เผิงหวงไม่มีเวลา โปรดกลับไปเถิด"
"เฮ้อ... เผิงหวงนี่มันวางอำนาจใหญ่โตจริง ๆ นะ" ซีเหมินหยุนอี้หัวเราะเยาะ
อู๋ไป๋กลับไม่ค่อยมีปฏิกิริยาอะไร "สัตว์อสูรกับมนุษย์ก็เป็นศัตรูกันอยู่แล้ว มันไม่ชอบมนุษย์ก็เป็นเรื่องปกติ"
"ยิ่งไปกว่านั้น ใต้บังคับบัญชาของเผิงหวงมีสัตว์อสูรล้านตัว ในวงการสัตว์อสูรถือเป็นสิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิ จะให้มันออกมาพบแค่เพราะฉันพูดหนึ่งประโยค มันก็เสียหน้าเกินไป"
เขามองไปยังภูเขาร้อยยอด แล้วตะโกนอีกครั้ง
"อู๋ไป๋ นับถือชื่อเสียงของเผิงหวงมานาน จึงมาเยี่ยมเยือนโดยเฉพาะ ขอให้เผิงหวงเมตตาออกมาพบสักครั้ง"
อู๋ไป๋ยิ้ม "หน้าให้เต็มที่แล้ว เผิงหวงน่าจะออกมาแล้วล่ะ"
"ไสหัวไป!"
เสียงอู๋ไป๋เพิ่งจบลง เสียงคำรามโกรธก็ดังมา
ใบหน้าอู๋ไป๋ตึงเกร็ง อึ้งอายไปทั้งหน้า
ซีเหมินหยุนอี้หัวเราะไม่หยุด "นายให้หน้าเต็มที่จริง ๆ แต่เขาไม่รับก็เลี่ยนนะ"
"ให้หน้ากันจริง ๆ เลย ฉันก็โง่จริง ๆ จะไปสุภาพกับพวกไอ้สัตว์ทำไม"
อู๋ไป๋ขับเคลื่อนเรือใหญ่ บินตรงไปข้างหน้า