อสูรมืออันน่าสะพรึงกลัวบดบังฟ้าและตะวัน
บีบอัดเงามารสูงร้อยเมตรจนแตกกระจายในพริบตา
พายุร้ายแรงซัดกระจายออกไปหลายพันเมตร
ผู้คน มาร อสูรทั่วเมืองหลวงมาร ต่างหวาดผวาจนจิตวิญญาณสั่นเทิ้มกับภาพอันน่าสะพรึงนี้
สมกับเป็นราชนิกูลที่เกี่ยวข้องกับจื่อเยี่ยอสูรจักรพรรดิ น่ากลัวจริง ๆ
เย่เทียนเซี่ยวหน้าซีดขาว ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
หลินตั้นจวงสีหน้าเย็นชา เอ่ยอย่างหยิ่งผยองว่า "ประมาทตัวเอง"
พูดจบ ก็ยื่นนิ้วหยกเรียวงามออกไปสะกิดในอากาศเบา ๆ
อสูรมืออันน่าสะพรึงกลัวในอากาศ ยื่นนิ้วหนึ่งออกมา ดั่งเสาค้ำฟ้า กดลงมาตรงเย่เทียนเซี่ยว
อำนาจอันร้ายแรงทำให้เย่เทียนเซี่ยวทั้งร่างสั่นระริก
เขาคำรามลั่น!
ดาบยาวสีดำในมือระเบิดลำแสงดาบออกไปหลายร้อยลี้ ฟันใส่เนี๊ยวมารที่กดลงมาอย่างดุเดือด
"เอามือน้อย ๆ ไปต้านทานเกวียน"
หลินตั้นจวงส่งเสียงเหอะเย็นชา เนี๊ยวมารปะทะกับพลังดาบยาวหลายร้อยเมตร
"ตู้ม!"
เกิดระเบิดใหญ่สะเทือนฟ้าดิน ฟ้าและดินเปลี่ยนสี
พลังดาบระเบิดออกอย่างรุนแรง
"ฟืด ฟืด ฟืด!"
เย่เทียนเซี่ยวอ้าปากอ้วกเป็นเลือด ดาบยาวในมือส่งเสียงหึ่ง ๆ สั่นไหวไม่หยุด โคนหัวแม่มือแตกปริ เลือดสดไหลอาบ
"เย่เทียนเซี่ยว ถ้าเจ้ามีดีแค่นี้ ก็ถึงเวลาจบได้แล้ว"
หลินตั้นจวงยื่นนิ้วหยกออกมา กดลงไปทางเย่เทียนเซี่ยว
ท่าทางนั้นเหมือนเตรียมจะบี้มดสักตัว
เย่เทียนเซี่ยวคำรามลั่น ไอมารพวยพุ่งออกจากกาย
เสียงคำรามสะพรึงดังขึ้นหนึ่งครั้ง เงามารที่ยิ่งใหญ่กว่าก็ค่อย ๆ ยืนขึ้น
คราวนี้ เงามารตัวใหญ่กว่าเดิมถึงหนึ่งเท่าตัว