"ฉันทุ่มเททุกอย่างให้หมู่บ้านจงเซิง เคยคิดจะตาย แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะถูกพ่อแท้ๆ ทอดทิ้ง ตลกร้ายชะมัด"
อู๋เซวียถงมองอู๋เทียนเหล่ยที่ตายอยู่บนพื้น กลับรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาทั้งตัว
ทว่า ความโศกเศร้าและขมขื่นในดวงตากลับปิดบังไม่มิด
ไม่มีใครสามารถเผชิญหน้ากับการทรยศของคนใกล้ชิดได้อย่างสงบ
อู๋ไป๋กล่าวเหน็บแนมว่า "เมื่อพลังไม่เทียบเท่าความทะเยอทะยาน สุดท้ายก็ต้องชดใช้ราคา"
"ที่จริง ฉันพูดความจริงมาตลอด"
"พวกคุณไม่ใช่คนจากแดนเซียนเลย บรรพบุรุษของคุณก็เป็นแค่หินลับมีดของอัจฉริยะแดนเซียน เป็นหมูเป็นแกะที่รอเชือด"
"เป็นไปไม่ได้" อู๋เซวียถงพลันคำราม สีหน้าคุ้มคลั่ง กล่าวว่า "อู๋ไป๋ อย่ามาลวงฉัน"
"พวกเราสืบเชื้อสายมาจากแดนเซียน สูงส่งที่สุด พวกคุณในอดีตก็เป็นแค่ทาสของแดนเซียนพวกเรา ฉู่สวินทรยศสังหารนาย ทรยศแดนเซียนต่างหาก"
อู๋ไป๋ส่ายหน้า หญิงนี้ถูกล้างสมอง ไม่มีทางเยียวยาแล้ว
คาดว่าคนหมู่บ้านจงเซิงถูกป้อนแนวคิดแบบนี้ตั้งแต่เด็ก ฝังลึกถึงไขกระดูก ไม่อาจเปลี่ยนแปลง
"อู๋ไป๋ ไม่ช้าก็เร็วพวกเราจะหวนคืนสู่ดาวแม่ พวกนายก็จะกลายเป็นทาสของแดนเซียนพวกเรา ไม่มีใครหยุดได้"
อู๋ไป๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ "อู๋เซวียถง งั้นฉันจะบอกให้ ว่าพวกคุณไม่มีทางสำเร็จหรอก"
"ว่าแต่ หมู่บ้านจงเซิงอยู่ที่ไหน ฉันจะไปคุยกับพวกนั้น"