ซีเหมินอวิ๋นอี้ยกมือขึ้นรับพัดหยกขาวที่ลอยกลับมา ปัดเลือดที่ติดอยู่ออก
อู๋เหลียนอวิ๋นกุมคอ ทรุดตัวถอยหลังไปไม่กี่ก้าว เลือดไหลทะลักออกจากซอกนิ้ว แล้วค่อยๆ ล้มลงกับพื้น หมดลมหายใจ
ซีเหมินอวิ๋นอี้เดินเข้าไป เช็ดพัดหยกขาวกับเสื้อผ้าของอู๋เหลียนอวิ๋น จากนั้นก็ค้นตัวเขา พบเพียงสมุนไพรชั้นยอดระดับกลางไม่กี่ต้น
“เฒ่าอู๋ ไม่มีหินดาวเยือกเย็นเลยนะ นายคิดผิดหรือเปล่า”
อู๋ไป๋ส่ายหน้า “เป็นไปไม่ได้ ที่ใดมีหญ้าดาวเยือกเย็น ที่นั่นต้องมีหินดาวเยือกเย็น”
“ลองเอาหญ้าดาวเยือกเย็นออกมาสิ มันจะเกิดปฏิกิริยากับหินดาวเยือกเย็น”
ซีเหมินอวิ๋นอี้หยิบหญ้าดาวเยือกเย็นออกมา แล้วถามว่า “ทำยังไงต่อ”
“ให้นายทำอะไรก็ไม่ได้เรื่อง ได้แต่ฉันทำเองนี่แหละ”
อู๋ไป๋รับหญ้าดาวเยือกเย็นมา ปากก็งึมงำเหมือนสวดคาถา แล้วก็เก็บมันลงไปอย่างเนียนๆ ชี้ไปที่สระจันทร์สว่าง “หินดาวเยือกเย็นอยู่ใต้ท้องน้ำ พวกนายรออยู่ที่นี่ก่อน ฉันจะลงไปดู”
อู๋ไป๋หมุนเวียนปราณแท้จริงทั่วร่าง สร้างเกราะป้องกันขึ้นมา แล้วกระโดดตูมลงไปในน้ำ
ซีเหมินอวิ๋นอี้หัวเราะ “คิดไม่ถึงเลยนะ ว่าจะมาเจอพวกขี้ข้าจากหมู่บ้านเกิดใหม่ที่นี่ ฟ้าคงไม่อยากให้พวกมันสุขสบายนัก”
“ก็ฉันนี่แหละที่เลือกที่เก่ง แต่นายยังบ่นว่าไม่มีสาวสวยอีก”
“ฉันเปล่านะ ไอ้เฒ่าอู๋ต่างหากที่บ่นนั่นบ่นนี่ บ่นว่าไม่มีสาวสวย บ่นไม่หยุดเลย”
ซีเหมินอวิ๋นอี้ปัดความผิดให้พ้นตัวหมดจด