มุมปากของอู๋ไป๋กระตุกอย่างรุนแรงหลายครั้ง... ภรรยาสุดโหด
อาธีน่ามองหลินตั้นจวง ในดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เรื่องราวในอดีตค่อยๆ ผุดขึ้นมาในใจทีละน้อย
ปีนั้น เธอก็บุกเข้ามาในหลงกั๋วแบบนี้ สุดท้ายก็ไปลงเอยกับผู้หญิงที่ชื่อจิงหง
สุดท้าย เธอกับพระบิดาก็ถูกชายผู้ทรงพลังคนนั้นผนึกไว้บนเขาโอลิมปัสนับไม่ถ้วนปี
นี่เป็นครั้งที่สองที่เธอมาหลงกั๋ว แม้ไม่ใช่ร่างจริง แต่ก็เจอเรื่องแบบเดียวกัน ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีกครั้ง
ในสายตาของเธอ ร่างของจิงหงและหลินตั้นจวงค่อยๆ ซ้อนทับกัน
พวกเธอล้วนสวมชุดขาว สวยงามไม่แพ้กัน ผู้หญิงจอมยุทธ์หลงกั๋วโหดเหี้ยมกันแบบนี้เลยหรือ?
หลินตั้นจวงค่อยๆ ยื่นมือออกมา มือข้างเดียวร่ายอาคม สะบัดกลางอากาศ ก็ผนึกพลังยุทธ์ของนางไว้
อู๋ไป๋กล่าวอย่างเย็นชาว่า "อาธีน่า ฉันบอกแล้ว แกไปไหนไม่ได้หรอก"
อาธีน่าจ้องอู๋ไป๋อย่างเย็นชา "จอมยุทธ์จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ กลับกลายเป็นพวกเกาะผู้หญิงกิน"
หลินตั้นจวงมองอู๋ไป๋อย่างประหม่า ผู้ชายล้วนรักศักดิ์ศรี นางแข็งแกร่งกว่าอู๋ไป๋ แต่ไม่ค่อยลงมือ เพราะกลัวอู๋ไป๋จะไม่สบายใจ
แต่ทั้งนางและอาธีน่าต่างก็ดูถูกอู๋ไป๋
ในใจของอู๋ไป๋ หลินตั้นจวงยิ่งแกร่งก็ยิ่งดี แกร่งขึ้นหนึ่งส่วน ก็มีกำลังปกป้องตัวเองมากขึ้นหนึ่งส่วน
อู๋ไป๋ยิ้มบางๆ "ที่แกพูดก็ไม่ผิดนะ ถ้าเทียบเรื่องสมอง ฉันก็ไม่ฉลาดเท่าเมียฉัน ถ้าเทียบเรื่องหาเงิน ฉันก็ไม่มีเงินเท่าเธอ ถ้าเทียบเรื่องพลังยุทธ์ ฉันก็ไม่สูงเท่าเธอ"