ดวงตาที่ยังนับว่าสวยของหยวนเซิ่งเสวี่ยจ้องมองซีเหมินอวิ๋นอี้อย่างเย็นชา
นางไม่ได้หูหนวก คำพูดนี้ใครเป็นคนพูดนางฟังได้ชัดเจน
"ไอ้ชาวพื้นโลก แกต้องชดใช้ให้กับคำพูดเมื่อครู่"
ซีเหมินอวิ๋นอี้เต็มไปด้วยความเยาะเย้ย ดูถูกว่า "พูดซะแดนเซียนยิ่งใหญ่เสียเต็มประดา?"
หยวนเซิ่งเสวี่ยพูดอย่างไม่ใส่ใจ "ความยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งของแดนเซียน จะเป็นสิ่งที่พวกชาวพื้นโลกอย่างพวกแกเข้าใจได้อย่างไร?"
"จุ๊จุ๊..." ซีเหมินอวิ๋นอี้หัวเราะแปลกๆ "ถ้าแดนเซียนแข็งแกร่งอย่างที่เจ้าว่าจริง แล้วพวกเด็กกำพร้าอย่างพวกเจ้าวิ่งมาที่โลกทำไม? หรือว่าจะมาหาพ่อ?"
"ถ้าแดนเซียนแข็งแกร่งจริง ครั้งก่อนมีคนโง่มาสองคน ชื่ออะไรนะ?" ซีเหมินอวิ๋นอี้นึกอย่างจริงจัง จู่ๆ ก็พูดว่า "ใช่แล้ว คนหนึ่งชื่อกู่หยุนไห่ คนหนึ่งชื่อหม่าจิ่วหลิง โดนอู๋ไป๋ฟันทิ้งหมด"
"พวกเจ้าคงนึกไม่ถึงว่าสองคนนั้นตอนเผชิญหน้ากับความตายจะน่าสมเพชและน่าอนาถขนาดไหน กู่หยุนไห่คุกเข่าลงกับพื้นโขกศีรษะขอไว้ชีวิต จะยอมรับอู๋ไป๋เป็นพ่อ เพียงเพื่อจะมีชีวิตอยู่"
"แน่นอน เรื่องอะไรก็ได้มาโดยไม่ต้องลงแรง แต่เรื่องลูกนี่มันต้องพึ่งตัวเอง"
"ยังมีเจ้าหม่าจิ่วหลิงนั่น เพื่อจะมีชีวิตอยู่ ถึงขั้นจะมาอุ่นเตียงให้ข้า ข้าซีเหมินอวิ๋นอี้น่ะมีคุณธรรมเต็มตัว เรื่องนี้พวกเจ้าคงดูออกแล้ว ข้าจะตอบตกลงได้ยังไง? สำคัญคือข้ารังเกียจผู้หญิงแดนเซียนของพวกเจ้าสกปรก"
คำพูดยืดยาวของซีเหมินอวิ๋นอี้ทำให้กู่เย่าและหยวนเซิ่งเสวี่ยหน้าซีดเป็นสีเข้ม