โม่ซิงเยวี่ยให้คนเปลี่ยนโต๊ะให้อู๋ไป๋
จากนั้นเธอก็ชูถ้วยสุราขึ้น ยิ้มสดใสราวดอกไม้ผลิ "ก่อนอื่น ฉันขอขอบคุณท่านผู้นำทุกท่านที่กรุณามาร่วมงานเลี้ยงของฉัน รู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่ง"
"งานรวมญาติครั้งนี้ นอกจากการล่าสัตว์ประจำปีแล้ว ฉันยังมีเรื่องสำคัญอีกหนึ่งเรื่องที่อยากประกาศกับทุกคน"
ทุกคนต่างมองไปที่โม่ซิงเยวี่ยด้วยความสงสัย
แต่โม่ซิงเยวี่ยกลับยิ้มแฉ่งมองไปที่อู๋ไป๋
อู๋ไป๋รู้สึกหัวใจสะดุด ผู้หญิงบ้านี่กำลังจะก่อเรื่องอีกแล้ว
โม่ซิงเยวี่ยพูดด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข "เรื่องที่ฉันจะบอกก็คือ ฉันชอบอู๋ไป๋เข้าแล้ว ตั้งใจจะเก็บเขาไว้เป็นของฉันเอง ดังนั้นขอร้องทุกท่านช่วยเห็นแก่หน้าฉันด้วย อย่าได้รังแกเขานะ"
"ใครรังแกอู๋ไป๋ ก็เท่ากับรังแกฉัน อย่าหาว่าฉันไม่เตือน"
ทุกคนต่างตกตะลึงเต็มหน้า
โดยเฉพาะเย่หลินเจียง ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมตอนที่อู๋ไป๋ทำให้เขาเสียหน้าเมื่อครู่ โม่ซิงเยวี่ยถึงได้เงียบไม่แสดงท่าทีอะไร ที่แท้สองคนนี้ก็คบหากันลับ ๆ มานานแล้ว
คนอื่น ๆ ก็ต่างแสดงสีหน้าแปลก ๆ ออกมา
โม่ซิงเยวี่ยมีทั้งหน้าตาและฝีมือ ส่วนอู๋ไป๋แม้จะมีนิสัยหยาบกร้ายไปหน่อย แต่พลังการต่อสู้ไม่ธรรมดา สติปัญญาก็ไม่เลว สองคนนี้ก็ถือว่าเป็นคู่ที่เหมาะสมกันดี
แต่ถ้าโม่ซิงเยว่คบกับอู๋ไป๋จริง ๆ มันไม่ใช่เรื่องของแค่สองคน
กองทัพภายใต้โม่ซิงเยวี่ยมีทหาร 30 ล้านนาย
กองทัพภายใต้อู๋ไป๋มีทหาร 25 ล้านนาย
ถ้ารวมกัน สำหรับคนอื่น ๆ แล้วคือการคุกคามครั้งใหญ่มหาศาล
อู๋ไป๋สายตากะพริบวูบวาบ ไม่ได้รู้สึกตกใจเพราะคำพูดของโม่ซิงเยวี่ย