คิ้วของอู๋ไป๋ยังไม่ทันขึ้นเต็มเส้น ขนคิ้วที่เบาบางก็เชิดขึ้น มองท้าเย่หลินเจียงอย่างยโส
ในบรรดาผู้บัญชาการทั้งเจ็ดดินแดน มีแค่เขาเท่านั้นที่เป็นหน้าใหม่
อีกทั้งดินแดนตะวันตกอ่อนแอมาทุกยุคทุกสมัย ถูกดูถูกก็เป็นเรื่องปกติ
แต่เขาไม่ถือสา จะใช้เย่หลินเจียงสร้างบารมีก็ได้
เย่หลินเจียงจ้องอู๋ไป๋ด้วยสายตาเย็นชา "ท่านอู๋ผู้บัญชาการ อย่าได้หยิ่งผยองเกินไป คนที่นั่งอยู่ที่นี่คนไหนอายุงานไม่แก่กว่าท่าน คนหนุ่มควรเรียนรู้ที่จะถ่อมตัว ไม่งั้นพอเสียทีแล้วจะมารู้สึกเสียใจทีหลัง"
"นายสอนฉันเหรอ?" อู๋ไป๋สีหน้าเย้ยหยัน
"สอนยังไม่กล้า แค่สอนน้องรุ่นใหม่อย่างวิธีปฏิบัติตัวในสังคมเท่านั้น"
อู๋ไป๋หัวเราะออกมาโดยไม่รักษาน้ำหน้าเลยแม้แต่น้อย
"เย่หลินเจียง อย่ามาทำแก่แดดต่อหน้าฉัน แกรู้ไหมว่าอะไรเรียกว่าใจไม่แก่ อยู่มาเป็นร้อยปีก็โง่เขลา? บางคนอยู่มาทั้งชีวิต ก็อยู่แบบไม่ได้เรื่อง"
"ใครๆ ก็เกิดมาเพิ่งเคยเป็นคนครั้งแรกทั้งนั้น นายจะมาสอนฉัน? นายมีสิทธิ์อะไร?"
เย่หลินเจียงโกรธจนจมูกเบี้ยว สายตามืดมน
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น "อย่ามาทำแก่แดดต่อหน้าฉันทั้งนั้น เป็นผู้บัญชาการเหมือนกัน ใครก็อย่ามาทำเป็นเก่ง ถ้ามีความสามารถจริงก็จัดการฉันซะสิ ไม่มีความสามารถก็เงียบๆ ไป ฉันขี้เกียจฟังหมาบ้าเห่า"
ปัง!
เย่หลินเจียงตบโต๊ะเสียงดัง ของบนโต๊ะสั่นสะเทือนจนลอยขึ้น
เขาจ้องอู๋ไป๋ด้วยสายตาเย็นชา "ได้ยินว่าฝีมือท่านอู๋ไม่เลว ข้าพึ่งจะก้าวหน้าเล็กน้อย พอดีอยากจะลองวิชาท่านอู๋ผู้บัญชาการสักหน่อย"