"หลินไป๋ เจ้าพักผ่อนให้มาก ๆ! คราวนี้ไม่ใช่ความผิดของเจ้า ที่เจ้ารอดชีวิตกลับมาได้ก็นับว่าโชคดีแล้ว"
"เฉินหยวน ดูแลหลินไป๋ให้ดี"
"ขอรับ"
เฮ่ออวิ๋นอี้ปลอบอู๋ไป๋สองสามประโยคแล้วก็จากไป
เจ้าตำหนักน้อยที่เก้า พ่อหนุ่มร่างเตี้ยผู้น่าสงสาร ภายใต้แผนการอันแยบยลของเฮ่ออวิ๋นอี้ คนตายไปแล้วยังต้องกลายเป็นแพะรับบาป
พูดตามตรง อู๋ไป๋เองยังอดสงสารเขาไม่ได้
ฆ่าคนแล้วยังซ้ำศพ ก็ไม่เกินนี้
เฉินหยวนอยู่ต่อ ช่วยรินน้ำให้อู๋ไป๋หนึ่งแก้ว แล้วกล่าวโทษตัวเองอย่างเสแสร้งว่า: "ผู้อาวุโสหลิน คราวนี้อันตรายเกินไปแล้วจริง ๆ"
"ท่านไปแทนข้า หากเกิดอะไรขึ้น ข้าคงไม่มีวันให้อภัยตัวเอง"
อู๋ไป๋ดูแคลนอยู่ในใจ แม่งล้วนเป็นนักแสดงชั้นเซียน เข้าบทได้ในพริบตา
"พูดอะไรเช่นนั้น ข้ามิใช่รอดกลับมาได้หรือ? ข้านี่มันคนดวงแข็ง ต่อไปพวกเราก็ได้ดื่มเหล้า กินเนื้อ สนุกกับผู้หญิงกันอีก"
อู๋ไป๋หัวเราะอย่างองอาจ ทว่าการเคลื่อนไหวแรงเกินไปไปสะเทือนบาดแผลบนร่าง เจ็บจนเขาต้องแยกเขี้ยวยิงฟัน
"ดื่มเหล้ากินเนื้อสนุกกับผู้หญิง ต้องรอให้แผลเจ้าหายดีก่อนเถอะ"
"แต่ว่าจริง ๆ เถอะ ไม่คิดเลยว่าเจ้าตำหนักที่เก้าจะเป็นคนเช่นนี้ ถึงกับร่วมมือกับอู๋ไป๋ น่าชังนัก"
อู๋ไป๋แสร้งถอนหายใจ "ใช่ เลยผิดพลาดจนตัวเองต้องตาย"
"มานี่ ช่วยข้าเข้าไปที"
ทันใดนั้นเอง เสียงหนึ่งดังมาจากข้างนอก
อู๋ไป๋และเฉินยวนสบตากัน... ลู่หยวนซาน
เป็นจริงด้วย เพียงเห็นเด็กรับใช้สองคนหามเก้าอี้รถเข็นเข้ามา