อู๋ไป๋เกลียดจนคันฟันคันเหงือก ไอ้ตาแก่ปากหมอนี่ เวลาพูดจาดูถูกเขาไม่เห็นจะเกรงใจเลยสักนิด
อ๋าวหวงมองอู๋ไป๋ "โมโหมากล่ะสิ?"
"แล้วนายว่าไง?" อู๋ไป๋พูดอย่างหัวเสีย "การตอกย้ำฉันมันทำให้นายรู้สึกดีมากหรือไง?"
"การตอกย้ำเศษสวะอย่างนายจะทำให้รู้สึกดีอะไรได้? แต่ก็จริง เห็นนายโมโหแล้วข้าก็สบายใจดีเหมือนกัน"
อู๋ไป๋: "..."
"นายโมโหไปก็เท่านั้น ความจริงมักทำร้ายจิตใจเสมอ ที่นายโมโห ก็เพราะสิ่งที่ข้าพูดล้วนเป็นความจริง"
อู๋ไป๋แยกเขี้ยวยิงฟัน
"ถ้าวันไหนฉันมีความสามารถกำหนดกฎเกณฑ์ ฉันจะกระทืบนายก่อนเลย"
อ๋าวหวงยิ้มบาง "ข้าตั้งตารอ!"
อู๋ไป๋: "...แม่ง!"
อ๋าวหวงถามด้วยรอยยิ้ม "นายยังมีอะไรไม่เข้าใจอีกไหม?"
"ฉันอยากรู้ว่า ถ้ามหาภัยพิบัติมาถึง ฉันต้านไม่อยู่ นายจะลงมือไหม?"
"ไม่"
"ทำไม?"
อ๋าวหวงพูดเรียบ ๆ "ตราบใดที่โลกยังไม่ถูกทำลาย ถึงมนุษย์จะสูญพันธุ์ ผ่านไปอีกหลายร้อยหลายพันปี โลกก็จะให้กำเนิดมนุษย์ขึ้นมาใหม่เอง"
"บัญชีใหญ่เสีย ก็เปิดบัญชีใหม่ซะ"
อู๋ไป๋: "..."
"เฒ่าอ๋าว นายนี่มันได้เรื่องจริง ๆ"
อ๋าวหวงพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน "อยู่นานมาแล้ว อะไร ๆ ก็ดูจืดจางไปหมด"
"มนุษย์ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารในโลกนี้ หากแม้แต่ความสามารถจะช่วยตัวเองก็ไม่มี สู้สูญพันธุ์ไปเสียให้โลกได้เริ่มต้นสร้างใหม่ ทุกสิ่งเริ่มนับหนึ่งใหม่ยังดีกว่า"