ใบหน้าเหี่ยวเฉาของอู๋หมิงซานเขียวคล้ำ แววตาฉายเจตสังหาร
แต่เขารู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางสู้กับอู๋ไป๋ได้ ถ้าลงมือก็เท่ากับหาที่ตาย
หลินฉิงไม่รู้จักคำว่าเกรงใจ มองรอบทิศไปยังเหล่าผู้ฝึกยุทธ์แล้วตะโกนว่า "พวกท่านดูสิ หมู่บ้านเกิดใหม่น่ะหรือ? ฟังดูยิ่งใหญ่ แต่จริง ๆ แล้วก็แค่พวกขยะกลุ่มหนึ่ง"
เหลียงหย่วนก็เป็นคนบ้าบิ่นไม่กลัวตาย ชี้นิ้วไปยังฝูงสัตว์ดุร้ายและสัตว์โบราณร่างมหึมาที่ส่งกลิ่นอายน่าสะพรึงกลัว แล้วพูดว่า "แล้วก็พวกไอ้สัตว์พวกนี้อีก ไม่รู้โผล่มาจากไหน แต่ทุกคนอย่าลืมว่า มนุษย์คือเจ้าของโลก ไม่ใช่พวกแก"
พูดตามตรง คำพูดของทั้งคู่ปลุกใจได้ดีทีเดียว
รอบ ๆ พวกที่อยากได้เนื้อย่างเริ่มหวั่นไหว
"พูดถูก เราจะยอมให้ไอ้สัตว์พวกนี้ข่มขู่ได้ยังไง"
ชายร่างกำยำคนหนึ่งเดินออกมา เก็บเนื้อก้อนใหญ่ขึ้นจากพื้น
คนนี้ดูผิวเผินเหมือนคนมุทะลุ แต่สมองใช้ได้เลย พูดจาฉะฉานแต่ไม่ปริปากบอกว่าตัวมาจากฝ่ายไหน
ดูท่าเขาคงกลัวถูกแก้แค้น
คนเรามักมีพฤติกรรมตามพวก เมื่อมีคนเริ่ม ก็มีคนที่สอง
ไม่นานก็มีคนทยอยเก็บเนื้อก้อนใหญ่ขึ้นมา
พวกเขาต้านทานเสน่ห์ของเนื้อที่ช่วยเพิ่มพลังฝึกตนไม่ได้
ใบหน้าอู๋หมิงซานบิดเบี้ยว เขียวคล้ำ
หากใครได้กินเนื้อพวกนี้แล้วรู้ว่ามีประโยชน์ ผลที่จะตามมาคงยากจะรับมือ
สำหรับมนุษย์ โดยเฉพาะชนชาติทางตะวันออกอันลึกลับนี้ ทุกอย่างกินได้จนสูญพันธุ์