หลินฉิงพูดอย่างออกรสว่า "ไม่ปิดบังทุกท่าน ผมแค่กินเนื้อหอมๆ ได้หนึ่งเดือน ก็ทะลวงผ่านขั้นกลางระดับมนุษย์ได้สำเร็จ"
"ผมก็เหมือนกัน" เหลียงหย่วนเสริม
หลินฉิงกล่าว "ผมเพิ่งกินเนื้อหอมๆ มามากมายแบบนี้ รู้สึกว่าตัวเองจะทะลวงขั้นอีกแล้ว"
"ผมก็เหมือนกัน" เหลียงหย่วนบอก
หลินฉิงว่า "ทุกท่าน ผมจะบอกให้ว่า..."
อู๋ไป๋เอามือปิดหน้า พูดเบาๆ "พอแล้ว พอได้แล้ว โม้มากไปก็เกินจริงนะ"
สองคนนี้ พวกแกสองคนให้โม้เต็มที่ แต่ไม่ได้ให้มาเล่นตลกเดี่ยวไมโครโฟนเป็นคู่แสดง คนหนึ่งพูดคนหนึ่งเสริม สนุกกันใหญ่เลยนะ
หลินฉิงตะโกนเสียงดัง "ช่างเถอะ ไม่พูดกับพวกคุณมากแล้ว ประโยชน์ของเนื้อหอมๆ ก็ไปสัมผัสกันเอาเอง"
พูดจบก็ดึงเหลียงหย่วนลงนั่ง มองเป่าตาจ้องซุปงูในหม้อ "อู๋ไป๋ ได้ที่แล้วใช่ไหม?"
"อืม ทานได้แล้ว!"
อู๋ไป๋ตักซุปงูให้ทุกคนคนละหนึ่งชาม ทุกคนซดกันจ๊วบๆ อย่างเอร็ดอร่อย หอมน่าทานนัก
ผู้ฝึกยุทธ์ที่หลบซ่อนอยู่ตามที่ต่างๆ กลืนน้ำลายเสียงดัง สายตาที่มองไปยังเผ่าต่างถิ่นเหล่านั้นเปลี่ยนไป
เผ่าต่างถิ่นพวกนี้มีรูปร่างใหญ่โต ดุดันน่าเกรงขาม น่ากลัวยิ่งนัก
แววตาของผู้ฝึกยุทธ์พวกนั้นที่มองพวกเขายังแฝงความหวาดกลัวอยู่ แต่มีโลภะปะปนมากกว่า
ลองนึกถึงการฝึกฝนจิตวิญญาณ มันน่าเบื่อ ไร้รสชาติ และยังต้องวิตกกังวลเรื่องทรัพยากรเป็นประจำ
หากแค่กินเข้าไปเพียงสองคำก็เพิ่มพูนพลังยุทธ์ได้ เรื่องดีขนาดนี้ใครบ้างไม่อยากลอง?