ใช้เวลาครึ่งวันอยู่ในมโนภายในของอ๋าวหวง
อู๋ไป๋เจรจาต่อรองกับอ๋าวหวงไปมา พยายามใช้วิธียืดเยื่อขอเกล็ดมังกรเพิ่มอีกสักไม่กี่แผ่น
แต่สุดท้าย อ๋าวหวงจบเรื่องด้วยวิธี 'ตบ' ได้รับชัยชนะ
อู๋ไป๋ทำหน้าง้อๆ ยกมือลูบก้น แล้วเดินเข้าไปในหอกาลเวลาพร้อมกับชิงลวนและซีเหมินยุนอี้
อ๋าวหวงผนึกมือ
เสาแสงพุ่งทะลุฟ้า ส่งหอกาลเวลาทะยานขึ้นสู่แดนดารา
อ๋าวหวงบ่นพึมพำ "สุดท้ายก็เอาตัวเจ้าตัวดีนี่ได้"
ครั้งก่อน ทั้งสามคนเดินทางไปถึงภูมิภาคเซียน แต่กลับพลัดหลงจากกัน
ครั้งนี้ ทั้งสามจึงหลบเข้าไปในหอกาลเวลาพร้อมกัน เพื่อป้องกันไม่ให้พลัดหลงอีก
ภายในหอกาลเวลา เถิงจื่อหางวิ่งเข้ามาหา
"เสินลั่ว กำหนดสองเดือนหมดไปนานแล้ว ตามที่เราตกลงกันไว้ นายต้องปล่อยฉันออกไป"
มุมปากของอู๋ไป๋ยกขึ้นเล็กน้อย "นายแน่ใจนะว่าอยากออกไป?"
"เสินลั่ว นายไม่ได้ตั้งใจจะโกงฉันหรอกนะ?"
"ฉันพูดแล้วทำได้เสมอ ไม่เคยเสียคำ ถ้านายอยากไป ประตูอยู่ทางนั้น นายจะออกเมื่อไหร่ก็ได้ ฉันไม่ขวางแน่นอน"
เถิงจื่อหางมองอู๋ไป๋ด้วยความสงสัย "งั้นฉันไปแล้วนะ"
"ตามสบาย"
"ฉันจะไปจริงนะ"
"เชี่ย ไปเลย"
เถิงจื่อหางถึงกับวางใจ ไม่ใช่ว่าเขาขี้เล่น แต่เสิ่นลั่วตัวดีนี่ที่น่ารำคาญกลับพูดง่ายขึ้นแบบกะทันหัน เขาเลยรู้สึกไม่ค่อยชิน
"ขอลา!"
เถิงจื่อหางพุ่งออกไปยังทางเข้าของหอกาลเวลาทันที
ผลคือ ตัวเพิ่งออกไปก็ดังเสียงกรีดร้องจากความตกใจ
ตามด้วยเสียงดังตุบๆ ต่อเนื่อง
พอเถิงจื่อหางออกไป เขาก็ร่วงลงไปในช่องทางส่งผ่าน ถูกพลังอันน่าสะพรึงผลักดันให้ทะยานไปข้างหน้าอย่างเร็วสุด ช่องทางส่งผ่านแคบเหลือเกิน เถิงจื่อหางกลิ้งไปข้างหน้า ชนไปมาทั้งซ้ายขวา หน้าตาบวมช้ำ เสียงกรีดร้องไม่ขาดสาย