“ไอ้บื้อ คนอื่นฆ่าทิ้งให้หมด ส่วนวู่ฉางชุนเก็บไว้”
ซีเหมินอวิ๋นอี้ ถามอย่างไม่เข้าใจ “เก็บไอ้เชื้อชั้นต่ำแบบนี้ไว้ทำไม?”
“หมู่บ้านฉงเชิงครอบครองสายแร่หินวิญญาณไม่ใช่แค่สายเดียว”
“เข้าใจแล้ว!”
คำพูดยังไม่ทันจบ ซีเหมินหยุนอี้ก็พุ่งตัวออกไปแล้ว
คนของหมู่บ้านฉงเชิงฝีมือไม่ธรรมดา แต่สำหรับซีเหมินหยุนอี้ในตอนนี้ พวกมันอ่อนแอเกินไป
“เปรี้ยง!”
อิฐหนึ่งก้อน แม่น แม่ง จัดเต็ม ทุบหัวของคนหนึ่งจนแตกกระจายไปเลย
คนอื่นๆ ตกใจจนวิญญาณแทบละร่าง
ซีเหมินหยุนอี้ยิ้มเหยเก
“ไอ้พวกทรยศต่อสำนักลืมบรรพบุรุษ เอ็งพวกไอ้สัตว์จงรู้ซะว่าการทรยศโลกมีราคาแค่ไหน”
“เอ็งอยากไปเป็นหมาให้แดนเซียนงั้นเหรอ งั้นฉันจะส่งเอ็งไปเกิดใหม่ วนกลับมาเป็นไอ้สัตว์ของแท้ซะเลย”
“เปรี้ยง!”
“เปรี้ยง!”
“เปรี้ยง!”
อิฐหนึ่งก้อนต่อหนึ่งคน ไม่มีพลาด
ไม่มีใครหลบได้
ชั่วอึดใจเดียว เหล่ามือปราบของหมู่บ้านฉงเชิงถูกซีเหมินหยุนอี้จัดการลงหมด ไม่เหลือผู้รอดชีวิตสักคน เหลือแค่วู่ฉางชุนที่ตกใจจนหน้ามืดตาลาย
“ปาก!”
ซีเหมินหยุนอี้ตบลองอากาศหนึ่งฟาด จนวู่ฉางชุนปากเบี้ยวหน้าบิดเบี๋ยว ร้องลั่นลอยกระเด็นออกไป
เขาตามติดไปเหมือนเงาตามตัว เตะวู่ฉางชุนกลับมาด้วยหนึ่งเท้า ร่วงลงตรงเท้าของอู๋ไป๋
อู๋ไป๋ก้มมองวู่ฉางชุนด้วยสายตาเย็นชา
“ฉันถาม เอ็งตอบ ตอบผิด ชีวิตเอ็งก็จบ ได้ยินไหม?”
วู่ฉางชุนตกใจจนวิญญาณแตกสลาย
มันไม่คิดเลยว่าอู๋ไป๋กับพวกจะน่ากลัวถึงขั้นนี้
ในเกณฑ์ของโลกใบนี้ วู่ฉางชุนกับพวกถือว่าฝีมือดูได้ แต่ในสายตาของอู๋ไป๋และพวก พวกมันอ่อนแอเหมือนมดปลวก ไม่มีทางรับได้เลย