แสงสีทองกว้างใหญ่พวยพุ่งออกจากร่างของอู๋ไป๋ เสียงดังกร๊อบแกร๊บดังขึ้น
แขนที่ขาดของอู๋ไป๋กำลังฟื้นตัว
อานุภาพของเขาพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง
จากจักรพรรดิ์มนุษย์ขั้นสูง ทะลวงเข้าสู่เซียนมนุษย์ในพริบตา และแนวโน้มการทะยานก็ยังไม่หยุด
เขาจำได้ว่ามีคนเคยพูดว่า หลังจากเซียนมนุษย์คือขั้นเซียนแดนดิน
หลังจากเซียนแดนดิน เขาก็ไม่รู้ว่ามีขั้นไหนอีก?
แต่อู๋ไป๋สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า การฝึกตนของเขาในตอนนี้ได้ทะลุขั้นเซียนแดนดินไปแล้ว
เขารู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งเกินไป
ในชั่วขณะนี้ เขารู้สึกว่าตนคือเทพเจ้า เทพเจ้าผู้ควบคุมสรรพชีวิต
เขาจะให้ใครตาย ใครก็ต้องตาย
การทะยานของการฝึกตนค่อย ๆ หยุดลง อู๋ไป๋ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในขั้นไหน?
แต่เขาสัมผัสได้อย่างแจ่มชัดว่า ตอนนี้เขาไร้เทียมทาน สามารถทำลายใครก็ได้อย่างง่ายดาย
แสงสีทองค่อย ๆ จางลง
หมอกดำปกคลุมรอบด้านอีกครั้ง
อู๋ไป๋ยกมือขึ้นโบกเบา ๆ พลังที่ไร้รูปร่างพัดพาหมอกดำในรัศมีหมื่นเมตรให้สลายหายไป
จอมมารมองอู๋ไป๋ด้วยความหวาดผวา
เพียงแค่ไอพลังที่แผ่ออกมาจากร่างอู๋ไป๋ ก็ทำให้เขารู้สึกร่างกายเหมือนจะระเบิด
อู๋ไป๋รู้ดีว่า พลังของเกล็ดมังกรมีข้อจำกัดด้านเวลา
เขามองไปยังจอมมาร เปลี่ยนมือเป็นกรงเล็บ
จอมมารถูกพลังที่มองไม่เห็นดึงดูดเข้ามา ถูกตรึงกลางอากาศ
ใบหน้าเก่าของเขาไร้สีเลือด เพราะเขาค้นพบอย่างน่าตื่นตระหนกว่า การฝึกฝนทั้งชีวิตของเขาถูกกดขี่ไว้อย่างง่ายดาย
"เรามอบทางรอดให้เจ้าแล้ว แต่เจ้ากลับไม่รู้จักหวงแหน"