"คำพูดไร้ยางอายขนาดนี้ยังอธิบายซะดูมีเหตุผล ฝีปากแกไปฝึกมาจากไหนน่ะ มีคอร์สเร่งรัดรึเปล่า ข้าจะไปลงทะเบียนเรียนด้วย จะได้เอาไว้ด่าท่านอู๋ทุกวัน"
ตอนที่ถานฮั่นอี้มองไปข้างหลังเหลียงเฉาซานด้วยสีหน้าเหมือนเห็นผี เหลียงเฉาซานก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
จู่ ๆ เสียงที่ดังขึ้นข้างหลังเขาทำให้ขนทั้งตัวลุกชัน หนาวยะเยือกถึงกระดูก เขากำหอกยาวในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว
"อย่าขยับ กล้าขยับข้าจะทำให้สมองแกแตกกระจายเลย"
"ขั้นเทพชั้นต่ำ ถูกข้าบี้ตายไปกี่คนข้าก็นับไม่ถ้วนแล้ว"
เสียงเยือกเย็นทำให้เหลียงเฉาซานตัวแข็งค้าง ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
เขาเป็นขั้นเทพชั้นต่ำ แต่อีกฝ่ายปรากฏตัวข้างหลังเขาเงียบกริบ แสดงว่าฝีมือสูงส่งยิ่งนัก
หากไม่มีคำสั่งจากเหลียงเฉาซาน ลูกน้องของเขาก็ไม่กล้าขยับ จ้องมองแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้อย่างตึงเครียด
ซีเหมินอวิ๋นอี้กำลังนั่งอยู่ข้างหลังเหลียงเฉาซาน ยื่นมือไปจับผมปอยหนึ่งของเขาอย่างน่าหมั่นไส้แล้วกระตุก "ว่าไง พวกแกเป็นใคร"
"ท่านเป็นใคร"
"อ๊าก..."
เสียงของเหลียงเฉาซานยังไม่ทันขาด ก็ร้องโหยหวนออกมาเสียก่อน
ผมปอยหนึ่งของเขาถูกซีเหมินอวิ๋นอี้กระตุกหลุดติดมือมา หนังศีรษะถูกดึงหลุดไปด้วยหนึ่งแผ่น เลือดซึมออกมาทันที
"ข้าถามอะไรแก ก็ตอบมาตามตรง เข้าใจนะว่าปากเก่ง แต่ก็หัดรู้จักหุบปากบ้าง"
เหลียงเฉาซานโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ความเจ็บปวดทำให้เขาเกือบขาดสติ ตะโกนว่า "ข้าคือเหลียงเฉาซาน รองแม่ทัพรักษาการณ์เหมืองแร่ผลึกอสูรชายแดนถิ่นทุรกันดารตะวันตก แกเป็นใครแล้วยังไง กล้าทำร้ายข้า แกก็เป็นศัตรูกับถิ่นทุรกันดารตะวันตกทั้งหมด"