อู๋ไป๋และพวกขี่อสูรเพลิงมารนำหน้าสุด
ถานฮั่นอี้กับลูกน้องตามหลังมา
ด้านหลังเป็นฝูงอสูรเพลิงมารที่มากมายมหาศาล
อสูรเพลิงมารฝึกให้เชื่องได้ยาก ต้องใช้กำลังคนและเงินทองมหาศาล เสียไปตัวหนึ่งก็คือเสียเงิน อู๋ไป๋จึงต้องพาพวกมันกลับไป
"เสี่ยวเป้ย อร่อยไหม"
อู๋ไป๋อุ้มเด็กหญิงวัยสามสี่ขวบคนหนึ่ง เป็นเหลนสาวของเย่จ้านเซียว ชื่อเย่เสวียนเยว่ ชื่อเล่นว่าเสี่ยวเป้ย
เสี่ยวเป้ยหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู มีผมเปียสองข้าง มือถือขนมปังก้อนหนึ่งกำลังทานทีละน้อย ในหน้ามีรอยเปื้อนเพราะหนีตาย แต่แววตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
เสี่ยวเป้ยทำให้อู๋ไป๋คิดถึงถังถังและเจ้ากลมน้อย เขาจึงเอ็นดูเด็กคนนี้มาก
เสี่ยวเป้ยพยักหน้าเบาๆ "อร่อยค่ะ ขอบคุณคุณลุง เสี่ยวเป้ยเพิ่งเคยกินของอร่อยแบบนี้เป็นครั้งแรก"
"อร่อยก็กินเยอะๆ นะ คุณลุงยังมีอีกเยอะ"
ถานฮั่นอี้มองแผ่นหลังของอู๋ไป๋ รู้สึกงุนงง เขาอ่านอู๋ไป๋ไม่ออก
คนๆ นี้ เวลาฆ่าคนโหดเหี้ยมไร้ความปรานี แต่กับเด็กกลับอดทน สายตาอ่อนโยน
"ไอ้เฒ่าอู๋นี่มันทาสลูกจริงๆ มองแล้วฉันก็อยากมีลูกบ้างจัง"
อาธีน่าขมวดคิ้ว "นายอยากเป็นพ่อ แล้วมองฉันทำไม"
พูดจบ อาธีน่าก็เสียใจทันที
ซีเหมินอวิ่นอวี่เป็นพวกปากหวาน เกาะแกะไม่เลิก ฝีมือการฉวยโอกาสหาใครเทียบยาก
เป็นจริงดังคาด ซีเหมินอวิ่นอวี่ขี่อสูรเพลิงมารเข้าไปใกล้เธอ ทำหน้ากระลิ้มกระเหลี่ย "เสี่ยวหย่า เรื่องมีลูกน่ะต้องช่วยกัน ฉันมีเมล็ดพันธุ์ เธอมีดิน งั้นเรามาร่วมมือกันเถอะ"