อู๋ไป๋ตกใจในใจ ร่างพุ่งออกไปดั่งแสงสายหนึ่ง ตั้งใจจะหลบการกดขี่ของหอคอยสีทอง
แต่ใครจะไปรู้ว่าหอคอยสีทองกลับระเบิดแสงสีทองนับหมื่นสายพุ่งลงมาตั้งฉาก
แสงทองเร็วราวสายฟ้า ในพริบตาก็คลุกร่างของอู๋ไป๋ไว้
วินาทีถัดมา อู๋ไป๋ก็หายไปพร้อมแสงทอง
บนอากาศ หอคอยสีทองขนาดยักษ์หมุนช้า ๆ
รอบ ๆ ชายชราผู้แฝงพลังอันแกร่งกล้าเจ็ดคนมองหน้ากันแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
จากการแต่งกายของทั้งเจ็ดก็บอกได้ว่า พวกเขาเป็นคนของสำนักยาเทวะ.....และทุกคนล้วนอยู่ขั้นจักรพรรดิอมตะ
ทั้งเจ็ดพุ่งขึ้นสู่อากาศ ล้อมหอคอยทองแล้วลงมือพร้อมกัน
แสงระยิบระยับพุ่งเข้าหาหอคอยทอง
"ฮืม!!!"
หอคอยทองส่งเสียงก้องกัมปนาท ผิวภายนอกมีแสงทองไหลวน ความเร็วการหมุนก็เพิ่มขึ้น
คนรอบ ๆ ตกใจโพลง!
ตั๊กแตนตำข้าว นกกระสานกจ้อง......สำนักยาเทวะย่อมเป็นนกกระสาตัวนั้นเอง
อวี่อู๋ซินเบิกตาแคบลง สติสัมปชัญญะบีบดาบอวี่ซินแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด
"จบแล้ว จบแล้ว จบแล้ว......" บนยอดเขาอีกลูกหนึ่ง ท่านชายเหลียนหัวก็ไม่ได้จากไปไหน
เห็นอู๋ไป๋ถูกกักขัง ปากก็รำพึงว่าจบแล้วไม่หยุดหย่อน
อู๋ไป๋ถูกดูดเข้าไปในหอคอยจริง ๆ
ฐานของหอคอยทองนี้กลับมีค่ายกลเคลื่อนย้าย เขาไม่ทันตั้งตัวก็ถูกส่งเข้าไปข้างในเสียแล้ว
อู๋ไป๋มองไปรอบ ๆ
ภายในหอคอยทองว่างเปล่า ผนังด้านในสีทองอร่าม สลักลายเส้นเล็ก ๆ เรียงรายแน่นขนัด
อู๋ไป๋ไม่มีแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย!
ร่างของเขาแวบหนึ่ง มาปรากฏหน้าผนังด้านในจุดหนึ่ง กำปั้นทั้งสองบีบแน่น ปราณแท้จริงรวมตัว ลายเส้นสีทองหม่นบนผิวกายกะพริบวูบวาบ