ฉู่ซวนมองไปที่อู๋ไป๋ แล้วกล่าวว่า
"ตัวตนของหลันเย่เป็นปริศนา ไม่มีใครรู้ว่าเขามาจากไหน แต่ระดับฝีมือของเขาอยู่ที่ขอบเขตไร้เทียมทาน"
อู๋ไป๋ถามด้วยความสงสัยว่า "นายว่าเขาจะเป็นหนึ่งในคนเบื้องหลังของชางหยาไหม?"
ฉู่ซวนส่ายหัว "น่าจะไม่ใช่ ฉันเคยประมือกับหลันเย่มาหลายครั้ง คนนี้เป็นพวกเมื่อไหร่ก็ได้ ทุกครั้งที่ลงมือก็เพราะผลประโยชน์"
"เคยประมือมาหลายครั้งงั้นเหรอ?" อู๋ไป๋แซว "งั้นหลันเย่คนนี้ไม่ธรรมดาแล้วสิ ที่ยังมีชีวิตอยู่ถึงวันนี้ทั้งที่เคยเจอมือนาย"
"ฉันบอกไปแล้วไงว่าเขาเป็นพวกเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่เคยเดิมพันชีวิต การประมือก็แค่เล่นไล่กันไปมา ทันทีที่สถานการณ์ไม่ดีก็เผ่นทันที......หลายครั้งแทบจะจับได้แล้ว แต่ก็หนีไปได้ทุกทีด้วยวิธีสารพัด"
ฉู่ซวนขมวดคิ้วเล็กน้อย "สิ่งที่ฉันแปลกใจคือ ทำไมลูกน้องของหลันเย่ถึงเลือกลงมือตอนนี้"
"นายไม่ได้บอกเองเหรอว่าเขามีนมก็เรียกแม่? คนที่ถูกผลประโยชน์ขับเคลื่อนลงมือ มีอะไรน่าแปลกใจ? ที่เขาลงมือ ก็เพราะต้นไม้หมื่นภพนั่นแหละ"
"แต่ถ้าเพราะต้นไม้หมื่นภพ คนที่ควรลงมือก็ควรเป็นตัวหลันเย่เอง ไม่ใช่ลูกน้องของเขา"
อู๋ไป๋พูดเล่นว่า "อาจเพราะค่าตัวให้หลันเย่ลงมือแพงเกิน ใช้ลูกน้องลงมือแทนคุ้มกว่า"
ฉู่ซวนเบะปากอย่างไม่รู้จะพูดยังไง
เขาหันไปถามหงหลิง "ลูกน้องของหลันเย่มากี่คน?"
"สองคน! ครั้งนี้อันตรายจริง ๆ ถ้าไม่มีเสี่ยวหลี่ลงมือ พวกเราคงพินาศกันหมด"
เฉินหั่นหล่งขมวดคิ้ว "ท่านประมุข มีจุดหนึ่งผมรู้สึกแปลก ๆ"