อู๋ไป๋ไม่ต้องคิดอะไรเลยตอบว่า "ไม่เป็นไร ฉันมีเพื่อนคนหนึ่ง"
เฉาเปิ้นหน้างงยับ "แล้วนายมีเพื่อนกับเรื่องนี้มันเกี่ยวกันยังไง?"
"อ๋อ งี้นะ! เพื่อนฉันคนนี้มีความสามารถพิเศษ ใครก็ตามที่อยู่กับเขานาน ๆ หนังจะหนาขึ้นเรื่อย ๆ"
เฉาเพิน "......"
"ดูท่าเพื่อนนายไม่ธรรมดาเลยนะ"
"แน่นอนอยู่แล้ว หน้าเขาหนาพอจะรับมิสไซล์ได้"
เฉาเปิ้นฟังไม่เข้าใจสักคำ แต่ก็อายที่จะบอกว่าไม่เข้าใจ เลยหัวเราะแห้ง ๆ ไม่กี่ครั้งแกล้งทำเป็นเข้าใจผ่านไป
"มานี่ ขอฉันดูหน่อย กันนายจะโดนพิษจริง ๆ พิษของหมาป่าเขี้ยวเลือดนี่ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ"
อู๋ไป๋ยื่นแขนไปให้เฉาเปิ้นตรวจดู
"จริง ๆ ก็ถือว่าเป็นหนุ่มฝีมือช้างเลย พลังร่างกายของนายแข็งแกร่งมาก"
อู๋ไป๋หุนมือกลับ ยิ้มเบา ๆ
เฉาเปิ้นพูดว่า "ไม่เป็นไรก็ดี เดินได้แล้ว รีบตามคณะใหญ่ทัน พอกลับไปถึง ถ้าคุณหนูใหญ่ตำหนินาย อย่าเถียงเด็ดขาด นางเกลียดคนเถียงที่สุด"
อู๋ไป๋งงงวย "ทำไมคุณหนูใหญ่ต้องโกรธฉัน?"
"ก็เพราะนายละเลยหน้าที่ ถ้าไม่ใช่อินจื่อชงเห็นฝูงหมาป่าเข้าก่อน คงเจอปัญหาใหญ่แน่ ๆ"
อู๋ไป๋เข้าใจทันทีว่าตัวเองโดนอินจื่อชงหักหลัง
"โอเค ฉันรับทราบ!"
ทั้งสองเร่งความเร็วออกตามคณะใหญ่
ไม่นานก็ตามทัน
เมื่ออินจื่อชงเห็นอู๋ไป๋กลับมาโดยไม่มีบาดแผลแม้แต่น้อย ใบหน้าก็มืดครึ้ม
อู๋ไป๋มองเขาอย่างจืดชืดแล้วพูดว่า "ครั้งแรกนะ"
อินจ์จื้อชงอึ้งไปเล็กน้อย ไม่เข้าใจ
"หลิงเทียน มากับฉันไปพบคุณหนูใหญ่"