อู๋ไป๋อึ้งงันเล็กน้อย รู้สึกว่าหลี่จ้านอิงคนนี้มีเสน่ห์ไม่น้อย
แต่คนอื่น ๆ กลับหัวเราะไม่ออก
ฟังถ้อยคำของหลี่จ้านอิงแล้ว ดูท่าทางไม่ได้ตำหนิอู๋ไป๋แต่อย่างใด
หลี่จ้านอิงหันไปมองสาวใช้ตัวน้อยข้าง ๆ "เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"
เด็กสาวส่ายหน้า "คุณหนูใหญ่ ฉันไม่เป็นอะไร"
หลี่จ้านอิงปลอบโยนเธอสักพัก
จากนั้นสีหน้ากลับเย็นชา มองไปที่ศพบนพื้น "ลากมันไปโยนที่หลังภูเขาเป็นอาหารให้หมาป่า"
ศพของหนุ่มน้อยถูกลากออกไปทันที
หลี่จ้านอิงมองคนอื่น ๆ แล้วเอ่ยเสียงเย็น "พวกคุณเป็นคนที่ตระกูลหลี่จ้างมา งั้นก็รบกวนปฏิบัติตามกฎของตระกูลหลี่ด้วย"
"ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก อย่าโทษฉันที่ไม่เกรงใจ"
อำนาจของตระกูลหลี่ไม่เล็กเลย พวกผู้บำเพ็ญแบบลอย ๆ พวกนี้แน่นอนว่าขัดใจไม่ได้
ต่างคนต่างรีบรับประกันว่าจะไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก
"หลิงเทียน เธอทำได้ดีมาก ค่าตอบแทนครั้งนี้ฉันจะเพิ่มให้เธอเป็นเท่าตัว"
อู๋ไป๋อึ้งงันเล็กน้อย แล้วยิ้ม "ขอบคุณคุณหนูใหญ่"
"นี่คือสิ่งที่เธอควรได้รับ"
"เอาล่ะ ทุกคนไปพักผ่อนกันเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องเดินทางอีก"
หลี่จ้านอิงนำคนออกไปจากไป
สายตาทุกคนมองอู๋ไป๋เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา
อู๋ไป๋ขี้เกียจเสียเวลาสนใจพวกเขา เดินกลับห้องไปทันที
อินจื่อชงจ้องห้องของอู๋ไป๋ คำรามเสียงเย็นอย่างไม่พอใจ
……
……
รุ่งเช้าวันถัดมา
อู๋ไป๋และคนอื่น ๆ ทานอาหารเช้าเสร็จ ก็ไปรวมตัวกันที่ลานฝึกยุทธของตระกูลหลี่
บนลานฝึกยุทธกว้างใหญ่ กลับมีนกอินทรีเงินยักษ์ถึง 10 ตัว