"ที่รัก โดนแผลหรือเปล่า"
อู๋ไป๋รู้สึกว่าตัวเองกระตุกตึงขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ เหวย์ชิงเมิ่งถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย
ในใจอู๋ไป๋ยิ้มขื่นๆ ได้แต่ฝืนความไม่สบายตัวแล้วส่ายหัว "ไม่เป็นไร!"
เหวย์ชิงเมิ่งพยุงอู๋ไป๋เดินเข้าห้อง ให้นั่งลงบนเก้าอี้นวม
"ที่รัก ขอฉันดูแผลหน่อยนะ"
พูดจบก็ยืนมือเรียวงามออกมาจะเปลื้องเสื้อผ้าของอู๋ไป๋
อู๋ไป๋เกือบจะกระโดดลุกขึ้นมา รีบกุมมืออีกฝ่ายเอาไว้
"แผลฉันไม่เป็นไรหรอก พักฟื้นปรับลมหายใจซักหน่อยก็หายแล้ว"
เหวย์ชิงเมิ่งรู้สึกสงสัยขึ้นมานิดหน่อย
วันแต่งงานนั้น อี้เหมิงฟานเมาจนขาดสติถึงกับอาละวาดจะขึ้นห้องหอกับเธอ จนทรมานเธอจะกึ่งตายกึ่งเป็น
ไม่เจอกันไม่กี่วัน เธอรู้สึกเหมือนยี่เมิ่งฝานเปลี่ยนไปจากเดิม?
คงเพราะบาดเจ็บมั้ง... เหวย์ชิงเมิ่งก็ไม่ได้สงสัยอะไรต่อ
"คราวนี้ที่รักเก่งจริงๆ เลย ถึงกับจับตัวเป็นอู๋ไป๋มาได้... ตอนนี้คนทั้งตระกูลชมที่รักกันหมด"
เหวย์ชิงเมิ่งหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ สามีของตัวเองเก่งขนาดนี้ เธอก็ภูมิใจไปด้วย
อู๋ไป๋ยิ้มแห้งๆ... พวกเจ้าดีใจมากแค่ไหนตอนนี้ พรุ่งนี้ตอน 'สังหารญาติเพื่อความยุติธรรม' ก็จะอื้อฉาวมากแค่นั้น
"พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ อย่าให้ใครเข้ามารบกวน"
เหวย์ชิงเมิ่งตอบรับเสียงอึกใคร่ ลุกขึ้น "งั้นที่รักพักฟื้นให้ดีนะ"
พูดจบก็เดินออกไป ปิดประตู และให้คนในลานกว้างถอยออกไปหมด
ระหว่างที่เขาพักฟื้น เหวย์ชิงเมิ่งคงจะไม่เข้ามารบกวนสักพัก
อู๋ไป๋ร่างแปลวกเข้าไปในโลกชีวิต-มรณะ
เสี่ยวชิงเห็นอู๋ไป๋ก็ถามทันที "ผ่านฉากได้หรือยัง?"
อู๋ไป๋พยักหน้า "พวกมันไม่สงสัยเลย ยังกำลังฉลองที่ฉันจับอู๋ไป๋มาได้ พรุ่งนี้ยังจะต่อหน้าคนทั้งมวล หั่นเนื้อฉันเป็นชิ้นๆ สับศพเป็นพันท่อน"
คนทั้งก๊วน: ???
"ฮ่าฮ่าฮ่า... พวกโง่เขลาเหล่านี้ พอรู้ตัวว่าคนที่พวกมันทรมานจนตายคืออัจฉริยะอันดับหนึ่งของเผ่าปีกเทวดา คงจะคลั่งแน่นอน"
ซีเหมินหยุนอี้หน้ายิ้มแฉ่งเต็มไปด้วยความสมใจ
เสี่ยวชิงถาม "ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน?"
"สำนักหลักของเผ่าปีกเทวดา"
"นายเข้ามาแบบนี้ ถ้าโดนมันจับได้ขึ้นมา"
"ไม่ต้องห่วง ไม่เป็นไรหรอก!" อู๋ไป๋พูดพลางโบกมือ