อู๋ไป๋เดินมาอย่างใจเย็นไม่รีบร้อน ท่ามกลางสายตาของคนทั้งจัตุรัสที่จับตามอง ไปยัง 'อู๋ไป๋' ที่ถูกมัดติดเสา
สาวกแห่งเผ่าเชินอี้คนหนึ่งเดินขึ้นมาส่งมีดพกที่คมกริบให้
อู๋ไป๋รับมีดมา โบกมือเป็นสัญญาณ สาวกคนนั้นจึงถอยลงไป
'อู๋ไป๋' ที่ถูกมัดติดเสา ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความแค้นเคือง
อู๋ไป๋ลดเสียงลงต่ำ ๆ แล้วกล่าวว่า
"หนู่โอ๋น้อย ฉันรู้ว่าในใจนายเกลียดชังฉัน แต่ผู้ชนะคือผู้ครองแคว้น ผู้แพ้คือโจร... นายกับฉันต่างเข้าใจดีว่า ระหว่างเราสองคน ไม่ใช่นายตายก็คือฉันตาย"
"ถ้าวันนี้ชะตาพลิก ฉันอู๋เป็นฝ่ายแพ้ แล้วคนที่ถูกมัดอยู่ตรงนี้เป็นฉัน ฉันเชื่อว่านายคงยิ้มแก้มปริที่จะเอาเนื้อฉันไปหั่นเป็นชิ้น ๆ"
"ผู้ฝึกตนตลอดชีวิต แสวงหาหนทางแห่งอายุยืนยาว ต่อสู้กับฟ้า ต่อสู้กับแผ่นดิน ต่อสู้กับสรรพสิ่ง ที่ต่อสู้กันก็เพื่อดูว่าใครจะมีชีวิตรอดอยู่จนท้ายสุด... นายจบชีวิตแบบนี้ ก็ต้องโทษชะตากรรมของตัวเองเท่านั้น"
อี้เหมิ่งฝานจ้องอู๋ไป๋ด้วยแววตาเต็มไปด้วยพิษภัย ปล่อยเสียง "อือ อือ" ออกมาจากปาก
"เออ... ฉันอู๋ฝึกตนนับได้ไม่ถึง 3 ปี แต่เพราะเหตุผลบางอย่าง คนที่อยากเอาชีวิตฉันกลับมาเป็นฝูงเป็นกลุ่ม... สามปีที่ผ่านมา ฉันอู๋เดินอยู่บนคมมีด สติสัมปชัญญะไม่เคยหลวมประมาทแม้แต่นิดเดียว ระมัดระวังก้าวมาถึงวันนี้ ดังนั้นฉันจึงแพ้ไม่ได้"
อู๋ไป๋ค่อย ๆ เง้มมีดขึ้น มือฟาดลง แสงคมเย็นวาบผ่าน เลาะเนื้อเลือดออกมาหนึ่งชิ้นจากตัวอี้เหมิ่งฝาน
อี้เหมิ่งฝานปวดจนร่างกระตุกไปทั้งตัว จ้องอู๋ไป๋อย่างเหี้ยมโหด
ทว่ารอบ ๆ กลับเต็มไปด้วยผู้คนที่ตื่นเต้นเหมือนกินยากระตุ้น เสียงกรี๊ดร้องอย่างคลั่งไคล้ เสียงปรบมือดังสนั่น
ดวงตาอู๋ไป๋หม่นลง "เห็นไหม พวกเขาคิดว่านายคือฉัน เห็นฉันได้รับบาดเจ็บก็เป็นสุขขนาดนี้... จริง ๆ ฉันอู๋ไม่ชอบการฆ่าฟัน แต่เพื่อจะมีชีวิตรอด ฉันจำต้องทำตัวให้โหดเหี้ยมยิ่งกว่าพวกนาย"
"การตายของนาย จะซื้อความปลอดภัยชั่วครู่ให้ฉันอู๋"
พูดจบ อู๋ไป๋ปักมีดพกไว้บนเสา หันหลังเดินกลับไป
อี้ฉีเฉินยิ้มเหี้ยม ตะโกนเสียงดังว่า
"ดีมาก เหมิ่งฝานเปิดฉากดาบแรกแล้ว ต่อไปใครอยากลงดาบรอบที่สองบ้าง?"