เหล่าเจ้าเมืองโดนอี้ฉีเฉินด่าจนแหงนหน้าขึ้นไม่ได้
บางคนแค่แอบมองน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ไปตาเดียว บางคนแม้แต่จะมองยังไม่ทัน ตอนนี้ก็โดนด่ายับเข้าไปอีก...ในใจนี่มันอึดอัดจะขาดใจอยู่แล้ว
ตอนนี้ในหัวพวกเขามีความคิดเดียว คือหวังว่าอู๋ไป๋คงถูกพวกผู้เฒ่าผู้ทูนสวรรค์ฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปแล้ว
แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่าตัวเองโชคดีแค่ไหน...เพราะคนที่ฝันอยากฆ่าอู๋ไป๋น่ะ ตายหมดแล้วทุกคน
เงาร่างหนึ่งๆ ถูกส่งย้ายออกมา
แต่ก็มีแต่เจ้าเมืองทั้งนั้น ยังไม่เห็นแม้แต่เงาทูตเทพกับท่านชายน้อยอี้เหมิงฟานเลยสักคน
ความไม่ปลอดภัยที่รุนแรงก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของอี้ฉีเฉิน
ดวงตาเขาลุกโชนด้วยเปลวไฟ แต่ตอนนี้ก็ทำได้แค่กดความโกรธเอาไว้
น้ำพุศักดิ์สิทธิ์ถูกอู๋ไป๋ขโมยไป ถ้าเรื่องนี้ถูกจักรวาลสวรรค์รู้เข้า เขาในฐานะประมุขตระกูลก็จบเห่พอกัน
ตอนนี้เขาก็ได้แต่สวดวิวานว่าพวกผู้ทูนสวรรค์สังหารอู๋ไป๋ได้สำเร็จ และเอาน้ำพุศักดิ์สิทธิ์กลับมาแล้ว
ผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลเสินอี้กับผู้อาวุโสคนอื่นๆ ล้วนตื่นตระหนกจนมือเย็นเฉียบเป็นเหงื่อ
ทุกคนต่างรู้ดี ว่าน้ำพุศักดิ์สิทธิ์หายไป ไม่มีใครรับมือความโกรธของจักรวาลสวรรค์ไหว
"ซู่..."
เงาร่างหนึ่งถูกส่งย้ายออกมา
มือหนึ่งถือกิ่งหวาย อีกมือลากคนหนึ่งมา
"เหมิงฝาน!"
เมื่อเห็นคนที่ถูกส่งออกมา คนในตระกูลเสินอี้ต่างถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
'อี้เหมิงฟาน'ลอยลงจากกลางอากาศ ทิ้งคนในมือลงที่ปลายเท้าอี้ฉีเฉิน
"ประมุข ภารกิจเสร็จสมบูรณ์ อู๋ไป๋มอบให้ท่านลงโทษ"
ทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อมองคนบนพื้นที่หน้าบิดปากเบี้ยว ตุ่นตุ๊ดเหมือนหัวหมู
คนนั้นผมเละเทะเป็นรังแร้ง ดูสุดแสนจะอนาถ
อี้ฉีเฉินดีใจยิ่ง "อู๋ไป๋หรือ?"
'อี้เหมิงฟาน'พยักหน้า "แท้แน่นอน ไม่ผิดแน่นอน"
อี้ฉีเฉินดีใจสุดขีด เดินเข้าไปตบบ่าอี้เหมิงฝาน "เหมิงฝาน เก่งมาก...ฉันรู้มาตลอดว่านายทำได้ สมกันเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลเสินอี้เราในรอบพันปี"
"ฮ่าฮ่าฮ่า...อู๋ไป๋มันคืออะไร? เทียบกับอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลเสินอี้เรา มันแม้แต่จะถือรองเท้าให้ก็ยังไม่มีคุณสมบัติ"
เหวยเทียนเสี่ยวมองด้วยสายตาอิจฉาริบหริ