ยาวฉีเฟิงโกรธจนมุมปากกระตุก
ในใจเขาสาปแช่งพวกสำนักเสียนซวยจงและประตูเลือดสลายว่าไอ้พวกโง่
นี่ชัด ๆ ว่าเป็นกลอุบายเปลี่ยนเป้าของอู๋ไป๋...ไอ้พวกโง่เขละอย่างสำนักเสียนซวยจงกับประตูเลือดสลายนี่มันมองไม่ออกยังไงกัน?
อูฉินยิ้มเหี้ยม "เยาฉีเฟิง ไม่ว่าเจ้าจะปากหวานแค่ไหน พูดจนฟ้าแตกก็เถอะ วันนี้ข้าจะทำลายสำนักยาเทวะของเจ้าให้จงได้"
ยาวฉีเฟิงหน้าอกขยับตุบ ปอดแทบระเบิด สายตาเขาเลื่อนไปที่หลัวเจิ้นเทียน ไม่อยากคุยกับอูฉินต่อแล้ว คนนี้สมองต้องมีปัญหาแน่ ๆ
"พวกเธอคิดให้ดี ๆ นะ อู๋ไป๋คือศัตรูของทั้งทวีปเทพเผ่า ผมจับมือกับอู๋ไป๋ก็ไม่ได้อะไรกลับมาเลย...นี่มันแผนการณ์ชั่วของอู๋ไป๋ทั้งนั้น ถ้าพวกเราทำสงครามกัน ผู้ได้ประโยชน์สูงสุดจะเป็นใครล่ะ?"
"ทุกท่านสหายธรรมะ อย่าได้ทำสิ่งที่คนใกล้ต้องเจ็บปวด ศัตรูได้ใจเป็นเรื่องโง่เขละเลย!"
"พวกเราทะเลาะกันเอง อู๋ไป๋ก็ได้ประโยชน์...บางทีตอนนี้เขาอาจซ่อนอยู่ในฝูงชนด้านนอก คอยดูพวกเราฆ่ากันจนต่างฝ่ายต่างสู้ยากอยู่ก็ได้"
ยาวฉีเฟิงพูดจี้ใจดำจี้ใจแดงอย่างเต็มที่
เพราะเขารู้ดีว่าถ้าสงครามปะทุขึ้น แม้พวกเขาจะชนะ สำนักยาเทวะก็ต้องบาดเจ็บหนัก เสียหายจนถึงรากฐาน
แต่คนของสำนักเสียนซวยจงกับประตูเลือดสลายล้วนถูกดึงมาจากก๊วนอำนาจที่พึ่งพาพวกเขา ตายหมดทั้งกองก็ไม่กระทบรากฐานของสำนักเสียนซวยจงกับประตูเลือดสลายเลยแม้แต่น้อย
หลัวเจิ้นเทียนกับจางจินเชิงมองหน้ากัน ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
หลัวเจิ้นเทียนกล่าว "เจ้าสำนักเยาพูดหมดหรือยัง?"
ยาวฉีเฟิงพยักหน้า "ถ้อยคำสุดจากใจ ขอร้องให้ทุกท่านพิจารณาอย่างถี่ถ้วนก่อนตัดสินใจ"