ผู้เฒ่าเซียนกุนสองคนที่รับหน้าที่ปกป้องหอสมบัติหมื่นชนิดต่างหน้าซีดเผ็ด
"อู๋...อู๋ไป๋หรือ?"
อู๋ไป๋ยิ้ม "ใช่แล้ว ข้าคนนั้นเอง"
คนหนึ่งตวาด "อู๋ไป๋ นายกล้าจริง ๆ นะ ที่กล้า..."
"ระหว่างเราไม่ต้องพูดเปะปะกันหรอก พญายมรอจิบชากับพวกนายอยู่ ประธานอู๋จะส่งพวกนายไปเดี๋ยวนี้เลย!"
อู๋ไป๋สะบัดดาบ พุ่งออกไปรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ
เซียนกุนสองคนพร้อมอู๋ไป๋หายไปในพริบตา
ใช้เวลาไม่ถึงสิบกว่าวินาที ร่างของอู๋ไป๋ก็ปรากฏกลับมา แต่เซียนกุนทั้งสองกลับหายไปไง ๆ!
มุมปากอู๋ไป๋ยกขึ้นเล็กน้อย แล้วหรี่ตามองกวาดไปรอบ ๆ
หอคอยหลังนี้ค่อนข้างกว้าง ชั้นหนึ่งมีเนื้อที่ราวสองสามร้อยตารางเมตร แถวชั้นไม้สีแดงชาดเรียงรายเป็นระเบียบ บนชั้นวางหนังสือโบราณ แผ่นไม้ไผ่จารึก และสิ่งของประเภทเดียวกัน
อู๋ไป๋เดินเข้าไป หยิบตำราโบราณขึ้นมาเปิดดูสักเล่ม
ตำราโบราณและแผ่นไม้ไผ่เหล่านี้รวบรวมสรรพสิ่ง บันทึกดอกไม้หายาก สัตว์วิเศษนานาชนิด ตลอดจนวิชาและคัมภีร์ลับต่าง ๆ ส่วนใหญ่เป็นฉบับเดียวในโลก
มูลค่าของสิ่งเหล่านี้ ไม่ใช่ทองคำเงินจะวัดกันได้
อู๋ไป๋ไม่พูดพล่ามทำการใด ๆ กวาดทุกอย่างที่หอบได้ใส่แหวนมิติจนหมด
ร่างกะพริบ ปรากฏตัวบนชั้นสอง!
การจัดวางบนชั้นสองไม่ต่างจากชั้นหนึ่งเท่าไร ก็เป็นชั้นไม้สีแดงชาดเรียงเป็นแถวเช่นกัน แต่บนนั้นวางกล่องผ้าไหมเรียงรายอยู่
อู๋ไป๋เปิดกล่องผ้าไหมสักหลายใบ ข้างในล้วนเป็นตำรับดานทั้งนั้น บ้างจารึกอยู่บนกระดาษสีเหลืองซีด บ้างจารึกอยู่บนหนังสัตว์ หลากหลายชนิดนัก