ผู้แข็งแกร่งระดับเซียนลึกลับฟ้าเก้าชั้นที่ถูกใช้เป็นหนูทดลองไม่มีทางเลือก หยิบขวดขึ้นมาเตรียมดื่ม
แต่กลิ่นฉุนนั่นมันขึ้นสมองจริง ๆ... เหมือนถูกบังคับให้ดื่มน้ำปัสสาวะชัด ๆ
เขากัดฟ้าแน่น หลับตาลง อดกลั้นความขยะแขยงแล้วจิบลงไปหนึ่งอึก
หลัวเจิ้นเทียนและพวกจ้องมองเขาไม่กระพริบตา
ผ่านไปราวครึ่งแก้วชา เห็นคนนี้ไม่เป็นอะไร หลัวเจิ้นเทียนจึงเอ่ยว่า "ไปลองดูสิ"
คนนั้นโล่งอกเป็นที่สุด ยาแก้พิษนี่มันขึ้นสมองเหลือเกิน จะแก้พิษได้จริงหรือไม่ยังไม่รู้ เขาแค่กลัวว่าจะถูกพิษฆ่าตายต่อหน้าต่อตาเสียเอง
ภายใต้การนำของเหวยยุนเฟิง เขาเดินมาถึงขอบเขตพิษ แล้วก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง
ไม่กี่นาทีต่อมา เมื่อพบว่าพิษนั้นทำอะไรตัวเองไม่ได้ ใจก็เบิกบานโง่งอย่างบอกไม่ถูก
เหวยยุนเฟิงเห็นดังนั้นก็ดีใจจนคลั่ง รีบวิ่งกลับไปรายงาน
เมื่อได้ยินว่าเป็นยาแก้พิษจริง หลัวเจิ้นเทียนและพวกก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง
จางจินเชิงถามด้วยความสงสัย "ไม่รู้ว่าคนที่ส่งยาแก้พิษมาให้พวกเราน่ะเป็นใครกันแน่?"
ดวงตาหลัวเจิ้นเทียนแลบแวบ แล้วพูดอย่างจริงจัง
"พี่จางแค่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีทางทำร้ายพวกเราก็พอ!"
จางจินเชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย "หรือว่าพี่หลัวจะรู้ตัวคนส่งยาแล้ว?"
หลัวเจิ้นเทียนยิ้มบาง "เป็นผู้อาวุโสของสำนักเสินสวี่เราน่ะ"
จางจินเชิงสะดุ้งทั้งตัว
หลัวเจิ้นเทียนเรียกอีกฝ่ายว่าผู้อาวุโส งั้นต้องเป็นระดับครึ่งก้าวสู่ขั้นจักรพรรดิแน่นอน
แต่ในใจเขากลับแปลกใจ รู้สึกว่าตอนหลัวเจิ้นเทียนพูดประโยคนี้ทำไมมันดูใจคอไม่ดีอยู่นิด ๆ