อู๋ไป๋อับอายจนทนไม่ได้ เขาจึงขับไล่ค้อนเหล็กเข้าไปขังในดาบฮุ่นตุ้น
อีกเหตุผลหนึ่งก็คือ หอใหญ่หลังนี้กำลังถล่ม
ผนังรอบด้าน พื้น และเพดาน ล้วนปรากฏรอยแตกร้าวยับเยิน
"เกรี้ยว!!!"
ในที่สุด หอใหญ่ทั้งหลังก็ระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ
กระดูกสีทองชิ้นหนึ่งเรืองรองสะดุดตา
อู๋ไป๋พุ่งตัวเข้าไป คว้ากระดูกสีทองนั้นไว้ในมือ... นี่คือกระดูกเต้าของจักรพรรดิฟง
ทันทีนั้น อู๋ไป๋ก็ระบำกายเข้าสู่โลกชีวิตมรณะ
เสี่ยวชิงกับซีเหมินหยุนอี้เห็นอู๋ไป๋เดินเข้ามา ต่างก็โล่งอกขึ้นเล็กน้อย
"เฒ่าอู๋ เรื่องข้างนอกจัดการหมดแล้วเหรอ?"
อู๋ไป๋พยักหน้า แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างกระชับ
เสี่ยวชิงกล่าวว่า "โดยรวมแล้ว ก็ถือว่าเสียทีได้ที... บัวไทฉูจีอี้จำนวนมากขนาดนี้ ก็เพียงพอให้เสี่ยวไตสร้างร่างทองคำใหม่แล้ว"
พอพูดถึงเสี่ยวไต มุมปากอู๋ไป๋ก็กระตุกแรง ๆ หลายครั้ง
"บัวไทฉูจีอี้มีแล้ว แต่ศิลาแก้วเจ็ดสีต่างหากที่หายากที่สุด... ดูท่าทาง เราคงต้องไปหาประมุขสำนักเสินซวีแล้ว"
ซีเหมินหยุนอี้ชี้ไปที่สระหยกขาว แล้วพูดว่า "เฒ่าอู๋ ข้างในนี่มันอะไร? เมื่อกี้ฉันสูดดมไปแค่หนึ่งหายใจ ก็รู้สึกเหมือนรูขุมขนทั่วร่างเบิกบาน สบายสุด ๆ!"
"ถ้าจักรพรรดิฟงไม่ได้พูดโกหก ของนี่ควรเป็นน้ำจักรวาล"
"น้ำจักรวาล? ฉันจำได้ว่าเยี่ยนอู๋ซวงกับกิเลนไฟเคยบอกว่า ของนี่หายากยิ่งกว่าหา"
อู๋ไป๋พยักหน้า
จากนั้นเขาหยิบกระดูกสีทองนั้นออกมา "ดูสิว่านี่มันอะไร?"
ดวงตาของเสี่ยวชิงกับซีเหมินหยุนอี้สว่างวาบ ของชิ้นนี้พวกเขาเคยเห็นมาก่อน... มันคือกระดูกเต้า