“เบื้อง!!!”
เสียงระเบิดดังกึกก้องสั่นสะเทือนฟ้าดิน
พลังอันน่าสะพรึงพวยพุ่งออกมาจากร่างของอู๋ไป๋ พุ่งกระจายออกไปรอบด้านอย่างบ้าคลั่ง พื้นดินถูกสั่นจนแตกร้าวเป็นระลอก
หนึ่งเดือนแล้ว!
อู๋ไป๋ในที่สุดก็ฝ่าฟันขึ้นสำเร็จ
หลายชั่วโมงต่อมา รากฐานมั่นคง ลมหายใจภายในสงบนิ่ง อู๋ไป๋ก็ลืมตาขึ้น
ซีเหมินหยุนอี้กับเสี่ยวชิงวิ่งมาจากด้านไกล
“เฮ้ย......ทำไมนายทุกครั้งที่ฝ่าฟันขึ้นต้องทำให้ภูเขาถล่มดินแตกแบบนี้ทุกที เหมือนกลัวคนอื่นไม่รู้ว่านายขึ้นแล้วยังไง ชอบอวดจริง ๆ เลย”
ซีเหมินหยุนอี้บ่นอุบ
อู๋ไป๋ขยับตาขึ้นตาเดียว นี่มันเขาจะควบคุมได้ยังไง?
“ดูท่าทางสองคนนี้ได้ผลไม่น้อยเลยนะ”
อู๋ไป๋มองแวบเดียวก็เห็นว่าทั้งคู่ฝ่าฟันขึ้นแล้ว ลมหายใจแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมาก
“แน่นอนอยู่แล้ว ด้วยพรสวรรค์ของเราสองคนนี่ หายากทั้งใต้หล้า”
ซีเหมินหยุนอี้ยิ้มกว้างจนหูฉีก ไอ้นี่มันไม่เคยรู้จักคำว่าเรียบต่ำเลยจริง ๆ
มุมปากอู๋ไป๋ยกขึ้นเล็กน้อย
ไม่ว่ายังไง การที่ทั้งสามคนฝึกฝนก้าวหน้าขึ้น ก็เป็นเรื่องที่น่ายินดี
การเดินทางครั้งนี้อู๋ไป๋ได้ผลตอบแทนล้นเหลือ
เขายื่นมือออกไป กระดูกวิถีจักรพรรดิสายลมที่ลอยอยู่กลางอากาศตกลงมาอยู่ในมือ แล้วถูกเก็บเข้าไป
ผ่านการเรียนรู้จากมัน เขาเข้าใจแจ่มแจ้งทั้งวิชาหดพื้นพันลี้เหลือนิ้วเดียวและวิชาขอบฟ้าใกล้ริมฝ่ามือ ความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นมหาศาล
เสี่ยวชิงยิ้มแล้วพูดว่า “การเดินทางครั้งนี้ของเราก็ไม่เสียเปล่า”
อู๋ไป๋พยักหน้า ครั้งนี้ไม่เพียงได้บัวแห่งปฐมกาลมา ฝีมือของทั้งสามคนก็ก้าวหน้าขึ้น ยืนยันว่าไม่เสียเปล่าจริง