เหวยซื่อหนิงกับเหวยเฮ่ารานตกใจจนวิญญาณกระเด็น เลือดแทบหยุดไหล
อู๋ไป๋ในสายตาของพวกมันตอนนี้ น่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจซะอีก
"ช่...ช่วยฆ่าฉันให้ตายซะทีเถอะ ขอร้องล่ะ"
เห็นอู๋ไป๋ถือเชือกป่านชูขึ้นเหนือศีรษะตัวเอง เหวยซื่อหนิงก็พังทลายจนร้องไห้ออกมาฮือฮา
ผู้แข็งแกร่งระดับเซียนลึกลับฟ้าเก้าชั้น โดนข่มขู่จนร้องไห้กระจุย
"บอกสิ่งที่ฉันอยากรู้มา แล้วฉันจะจัดการให้ตายแบบไม่ทรมาน"
"ฉัน...ฉันไม่รู้จริง ๆ"
อู๋ไป๋ยิ้มบาง ๆ
เหวยซื่อหนิงรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างแทงลงเข้าไปในหัว ตกใจจนร้องไห้โฮออกมา
ความหวาดกลัวถึงขีดสุด เขาดิ้นรนอย่างสุดชีวิต แต่ก็เปล่าประโยชน์ เพราะตัวเขาถูกคุมขังไว้จนหมดทางสู้
เหวยซื่อหนิงรับรู้ได้ชัดเจนว่าเชือกป่านลอดผ่านหัวของเขา หลบเส้นประสาททุกเส้นอย่างแม่นยำ แล้วลงลึกไปถึงลำคอ... บวกกับสิ่งที่อู๋ไป๋พูดไว้ก่อนหน้านี้ เขาถึงขั้นโกงเพราะความกลัวจนหมดสติ
ทันใดนั้น ร่างของเหวยซื่อหนิงก็แข็งค้าง ดวงตานิ่งไป
ตายคาหวาดกลัวไปต่อหน้า
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว "ผู้แข็งแกร่งระดับเซียนลึกลับฟ้าเก้าชั้น จิตใจเปราะบางขนาดนี้เลยเหรอ"
เขาโบกมือฟันเชือกป่านขาด แล้วถือส่วนที่เหลือเดินไปหาเหวยเฮ่าราน
เหวยเฮ่ารานหวาดกลัวจนใบหน้าบิดเบี้ยว
อู๋ไป๋เดินมายืนตรงหน้า แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า
"จริง ๆ มันไม่ได้น่ากลัวขนาดที่นายคิดหรอก นายต้องทำใจหน่อยนะ อย่าตกใจตายซะก่อน"
พูดจบ นิ้วเดียวก็ทะลวงรูเลือดบนศีรษะเหวยเฮ่าราน
แล้วเสียบปลายเชือกเข้าไปในรูนั้น
เหวยเฮ่ารานตกใจจนตาขาวกลับ แทบเป็นลม
อู๋ไป๋พูดว่า "นายอ้วนขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องเผาไหม้นานแน่ ๆ... แต่ถ้านายให้ความร่วมมือ ฉันก็จัดการให้ตายแบบไม่ทรมานได้"
"ฉัน...ฉันไม่รู้จริง ๆ สถานที่คุมขังผู้แข็งแกร่งเผ่ามารมีแค่ประมุขตระกูลกับผู้อาวุโสสูงสุดไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ ขอร้องเถอะเชื่อฉันเถอะ ฉันพูดความจริงทุกอย่าง... อ๊าก!"
รู้สึกได้ถึงเชือกป่านลงลึกเข้ามา เหวยเฮ่ารานตกใจจนกรีดร้องออกมา
กลิ่นเหม็นคาวคลุ้งกระจายไปทั่ว มันตกใจจนฉี่รดตัว
อู๋ไป๋พูดเรียบ ๆ "นายคิดว่าฉันเชื่อไหม?"
"ขอร้องล่ะ... ฉันพูดความจริงทุกอย่าง ฉันขอร้องให้เชื่อฉัน..."
เหวยซื่อหนิงตกใจจนเสียงแหบสั่น
"ฉันจะไปเชื่อนายได้ยังไง?"