วันรุ่งขึ้น ยามเช้า
"นายท่าน พวกท่านจะไปแล้วหรือ?"
เย่หมิงเอ่ยถามด้วยสีหน้าตกใจ น้ำเสียงสูงขึ้นหลายขั้น
หลินตั้นจวงพยักหน้าเล็กน้อย "เรามีธุระต้องไปจัดการน่ะ"
"เช่นนั้น... ท่านจะกลับมาไหม?" เย่หมิงถามอย่างระมัดระวัง
"กลับมา!"
เย่หมิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ "เช่นนั้น ข้าน้อยขอรอรับนายท่านกลับมาอยู่ที่นี่"
หลินตั้นจวงตอบรับเบา ๆ ในลำคอ
เย่หมิงมองไปทางอู๋ไป๋ "แล้วพวกค้าทาสที่จับไว้จะจัดการอย่างไรดี?"
"ให้พวกมันจ่ายค่าไถ่แล้วปล่อยตัวไป ราคาแกกำหนดเองแล้วกัน"
เย่หมิง: ???
หลินตั้นจวงกล่าวว่า "เย่หมิง ตัวตนของข้าต้องเป็นความลับ"
"ข้าน้อยเข้าใจ"
อู๋ไป๋และพรรคพวกรีรอช้าไม่นาน ทะยานตัวขึ้นกลางอากาศ หายลับไปสุดขอบฟ้า
ยามเที่ยงวัน คณะของอู๋ไป๋ลงจอดบนยอดเขาแห่งหนึ่ง พักผ่อนกันสักครู่
อู๋ไป๋หยิบแผนที่คลี่ออก ศึกษาเส้นทาง
ตลอดการเดินทางนี้ พวกเขาไม่เข้าเมืองใด ๆ มุ่งตรงสู่เมืองหลวงอสูรแห่งทะเลทรายตะวันตก
"ท่านอู๋ ด้วยความเร็วของพวกเรา นานแค่ไหนถึงจะถึง?"
อู๋ไป๋ครุ่นคิดก่อนกล่าว "ด้วยความเร็วของเรา หากเดินทางกลางวัน พักกลางคืน เกรงว่าคงต้องใช้เวลาห้าหกวัน"
"หากเดินทางทั้งวันทั้งคืน สามวันก็ถึงได้"
ซีเหมินอวิ๋นอี้โพล่งขึ้น "ให้ตายเถอะ ทั้งวันทั้งคืน ไม่เอาชีวิตแล้วหรือ? กว่าจะถึง คนก็สิ้นเสียแล้ว"
อู๋ไป๋กลอกตา "พยายามละกัน เร็วดีกว่าช้า"
"นายท่าน ข้ารู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล"
โม่เหยียนเอ่ยขึ้นกะทันหัน