อู๋ไป๋เห็นท่าไม่ดี เรื่องกำลังจะบานปลายใหญ่โต พวกรปภ.พวกนั้นไม่มีความผิดอะไร ถ้าปล่อยให้ไอ้โง่ซีเหมินจัดการ มีหวังฉีกพวกนั้นเป็นชิ้นๆ แน่
เขารีบเดินเข้าไป ยัดคีย์การ์ดใส่มือซีเหมินอวิ๋นอี้ แล้วปลอบว่า "นายกลับไปอาบน้ำก่อน แต่งตัวซะหน่อย อย่างที่ชอบพูดนั่นแหละ สภาพนายตอนนี้มันเสียเกียรติ"
เสียเกียรติบ้าบออะไร แกไปนอนกับแมลงสาบสักคืน ดูซิว่าแกจะยังเสียเกียรติอยู่ไหม
อู๋ไป๋เอามือปิดจมูกถอยหลังไปสองก้าว รังเกียจชัดๆ "ปากนายเนี่ยกลิ่นฉี่จริงๆ ด้วย นายเอาอะไรแปรงฟันวะ ห้องนายน้ำไม่ไหลหรือไง"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ตาเบิกโพลงเท่าลูกกวาง
"ไอ้โง่เอ้ย เชื่อฟังหน่อย รีบกลับไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า สภาพนายแบบนี้ฉันแทบจะโยนเงินให้ซักหยวนเลย"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ตาลุกเป็นไฟ
แต่พอเห็นแขกทุกคนมองเขาด้วยสายตารังเกียจ เขาก้มลงดูตัวเอง แล้วแทบจะเป็นบ้าตายตรงนั้น
อู๋ไป๋ แกคอยดู ฉันไม่จบกับแกแน่
ซีเหมินอวิ๋นอี้เดินกระฟัดกระเฟียดจากไป
อู๋ไป๋กระเซ้าว่า "ไอ้โง่ จำไว้นะ ใช้ยาสีฟันแปรงฟันด้วย น้ำในชักโครกไม่สะอาดหรอก"
จากนั้น อู๋ไป๋ก็ไล่พวกรปภ.ไป
กลับมานั่งที่โต๊ะ หลินฉิงสงสัยถาม "ไอ้โง่นั่นมันไปทำอะไรมา สภาพออกมาได้ขนาดนั้น"
อู๋ไป๋ยิ้มพลางเล่าเรื่องทั้งหมด
ทุกคนฟังจบ หัวเราะกันลั่น ยกเว้นชิงหลวนที่ยังหน้าตายอยู่คนเดียว