ไหน ๆ ก็มาแล้ว มาแล้วก็ขออยู่อย่างสงบ
อู๋ไป๋ก็ยังซื้อตั๋วอยู่ดี
กลุ่มคนเดินเข้าไปในเขตทิวทัศน์ เดินตามขั้นบันไดหินขึ้นไป
แต่ที่น่าอายคือ บนเส้นทางเจอแต่นักท่องเที่ยวประปรายไม่กี่คน
ที่นี่หนาวติดลบยี่สิบกว่าองศา ถ้าไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ อากาศหนาวขนาดนี้ มีเวลาก็อยู่บ้านนอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มดีกว่า
ซีเหมินอวิ๋นอี้หันไปถามอู๋ไป๋ "สาวสวยล่ะ?"
อู๋ไป๋ถามถังเป่าเอ๋อร์ "สาวสวยล่ะ?"
ถังเป่าเอ๋อร์เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
"เอ๊ะ ไม่ใช่นี่นา"
"อะไรไม่ใช่?"
ถังเป่าเอ๋อร์เท้าสะเอว พูดอย่างโมโห "ฉันแค่บอกว่าที่นี่วิวสวย เมื่อไหร่บอกว่าที่นี่สาวสวยเยอะเหมือนเมฆ? นี่มันพี่หลินฉิงกับพี่เหลียงหย่วนพูดชัด ๆ"
อู๋ไป๋มองไปที่หลินฉิงกับเหลียงหย่วน
สองคนนี้ทำเป็นพร้อมเพรียงกัน ชี้ไปข้างบน "สาวสวยอยู่ข้างบน"
พูดจบ ทั้งสองก็รีบวิ่งกระโดดขึ้นไปข้างบนด้วยความรู้สึกผิด
ซีเหมินอวิ๋นอี้โมโห "ไม่มีสาวสวยเดี๋ยวคิดบัญชีด้วย"
อู๋ไป๋เงยหน้าพูด "ไม่มีสาวสวยเดี๋ยวคิดบัญชีกับพวกแกสองคน"
หลินฉิงกับเหลียงหย่วนรู้สึกแย่ในใจ ตอนนั้นพวกเขาก็แค่เออออตามอู๋ไป๋
กลุ่มคนค่อย ๆ เดินขึ้นไปถึงยอดเขา แล้วจากอีกฝั่งก็เดินตามขั้นบันไดหินลงไป พูดง่าย ๆ ก็คือข้ามภูเขาไปหนึ่งลูก ในที่สุดระหว่างภูเขาสองลูก ก็เจอสระหมิงเยว่
พื้นที่ไม่ใหญ่ แต่น้ำในสระใสสะอาด
ถังเป่าเอ๋อร์สงสัย "สระน้ำเล็ก ๆ แค่นี้ น่าจะเป็นน้ำแข็งสิ"