คนทั้งสองพุ่งเข้าหากันราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่
ไม่มีท่วงท่าอวดอลังการใด ๆ
หมัดเหล็กขนาดเท่าถ้วยน้ำชาของควางจ้านเต็มไปด้วยลมปราณภายในที่พวยพุ่ง พุ่งเข้าใส่อู๋ไป๋พร้อมกับแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัว
อู๋ไป๋ไม่ยอมน้อยหน้า หมัดเดียวก็ซัดออกไปเช่นกัน พร้อมกับเสียงคำรามก้องอันน่าหวาดหวั่น
ควางจ้านมีสีหน้าเหยียดหยาม อยากปะทะกับเขาแบบเผชิญหน้ากันหรือ? อย่างนี้ก็หาที่ตายล้วน ๆ ถ้าพูดถึงพลังแห่งร่างกาย เขายังไม่เคยกลัวใครเลย?
หลี่ฉางหมิง ซ่านอู้ ต่างมีสีหน้าอำมหิต กล้ามเนื้อทั่วร่างของควางจ้านเป็นดั่งหินผา อาวุธมีคมใดก็ไม่อาจทะลวง อู๋ไป๋นี่มันก็เหมือนแมลงเม่าเข้ากองไฟ ทำลายตัวเองชัด ๆ
ทั้งสองคนเหมือนจะเห็นภาพหมัดของอู๋ไป๋ถูกซัดจนแหลกเป็นหมอกเลือดแล้ว
ทว่า… หมัดเหล็กทั้งสองปะทะกันอย่างไม่มีลูกเล่นใด ๆ
ตูม!
พลังลมปราณอันน่าสะพรึงกระจายออกรอบทิศ
อู๋ไป๋และควางจ้านกระเด็นกลับไปพร้อมกัน ลงที่หัวสะพานทั้งสองฝั่ง มองกันอยู่ไกล ๆ
ควางจ้านเต็มไปด้วยความตกตะลึง ก้มหน้ามองหมัดของตัวเอง ง่ามมือแตกออก แขนทั้งข้างสั่นระริก
เมื่อกี้ เขารู้สึกถึงพลังแห่งร่างกายล้วน ๆ อันน่าสะพรึงของอู๋ไป๋ได้อย่างชัดเจน แข็งแกร่งไม่เหมือนมนุษย์เลยจริง ๆ
รอยยิ้มบนใบหน้าหลี่ฉางหมิงกับฌานอู้แข็งค้างไปทันที
พวกเขาเห็นอะไร?
อู๋ไป๋ปะทะกับเจ้าตำหนักของพวกเขาไปยกหนึ่ง กลับไม่เป็นอะไรเลย
อู๋ไป๋เงยหน้าขึ้น สีหน้าแฝงความยียวน
แล้วก็กระดิกนิ้วเรียก พร้อมหัวเราะว่า "สะใจดี มาอีก"
เขาชอบความรู้สึกแบบหมัดต่อหมัดเนื้อกระทบเนื้อนี้