เสื้อผ้าบนร่างของข่วงจ้านถูกพลังดาบฉีกกระชาก เผยเกราะสีเงินที่สวมอยู่ข้างใน
มิน่าล่ะ... ที่แท้ก็มีเกราะวิเศษปกป้องกายอยู่
อย่างไรก็แค่ต้านทานดาบของหลิ่วมู่ไป๋ไว้ได้ ย่อมเห็นได้ว่าเกราะชิ้นนี้ไม่ใช่ของธรรมดา
ถึงกระนั้น บนเกราะก็ยังปรากฎรอยดาบลึกอยู่ดี
ทั้งร่างของข่วงจ้านถูกฟาดจนกระเด็นคว่ำลงกับพื้น ถึงขั้นทำให้พื้นแตกเป็นรอยร้าว
แต่ก่อนที่เขาจะทันลุกขึ้น ลำแสงเย็นเยียบสองสายก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า
ดาบแรก เกราะแตก
ดาบสอง คนตาย
พลังดาบอันน่าสะพรึงกลัวฟาดร่างใหญ่โตของข่วงจ้านจนเกือบขาดเป็นสองท่อนโดยตรง
กลางสะพาน ลูกศิษย์หออสูรทมิฬหลายคนตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ขี้เยี่ยวราดเปื้อนกาย
อู๋ไป๋มองไปทางพวกเขา
คนพวกนี้กรีดร้องลั่น กระโดดตัวลอยลงจากสะพาน
แต่กลางอากาศ ยังไม่ทันตกถึงแม่น้ำ ก็ถูกพลังดาบที่จู่โจมมาไร้ร่องรอยฟันเอวขาดกลาง
อู๋ไป๋: "..."
ให้ตายสิ ตาหลิ่วคนนี้โหดใช่เล่น
แต่ถ้าไม่โหด เกรงว่าคงไม่มีชื่อเสียงเกรียงไกรของจักรพรรดิมีด ทหารกล้านับหมื่นต้องสละชีพกว่าจะมีชัยชนะหนึ่งครั้ง ผู้ประสบความสำเร็จทุกคน ล้วนก้าวขึ้นมายืนอยู่บนกองทัพศพและทะเลเลือด
อีกอย่างหนึ่งก็คือ ตาเฒ่านี่คอยปกป้องลูกน้องสุดตัวเลย
คาดว่าหลี่ฉางหมิงและซ่านอู้เองก็หวั่นเกรงจักรพรรดิมีด จึงได้เพียงแค่ทำร้ายเฉินฟ่างให้บาดเจ็บ ไม่ได้สังหารเขา
แต่พวกเขาก็ยังประเมินจิตสังหารของหลิ่วมู่ไป๋ต่ำเกินไป
ต่อให้ไว้ชีวิตเฉินฟ่าง สุดท้ายก็ยังถูกจักรพรรดิมีดฟันทีละคนจนตายเรียบ
"เฉินฟ่างเป็นคนบอกนายว่าฉันอยู่ที่นี่ใช่ไหม?"