หลินอิงอิงกับหลี่เทียนมู่พุ่งทะยานผ่านอากาศมา
หลินอิงอิงตื่นเต้นว่า "หลินไป๋ โคตรบังเอิญเลยนะ"
"บังเอิญตรงไหน ไม่ใช่ว่าพวกแกมารอฉันกันไว้แถวนี้เลยเหรอ"
หลินอิงอิงโบกมือ "เราแค่มาดูความคึกครื้น กะว่าจะแถมหาเงินซะหน่อย ไม่คิดว่าจะเป็นพวกแกนี่"
พูดจบ หลินอิงอิงหันไปมองชายชราร่างเล็กปากแหลมแก้มตอบ "เฒ่าขนภูเขา เลิกต่อยกันเถอะ พวกนั้นเป็นเพื่อนฉันนะ"
"หลินไป๋ เขาชื่อเฒ่าขนภูเขา แผนการรอบนี้เป็นฝีมือเขาจัดขึ้นเอง"
อู๋ไป๋มองไปยังเฒ่าขนภูเขา สายตาเรียบเฉย ยังไงก็ชื่อกับตัวไม่ตรงกันจริง ๆ เมื่อครู่เห็นภูเขาเล็ก ๆ หลายลูกกระหน่ำใส่พวกเขา คงเป็นฝีมือเฒ่าคนนี้ทั้งหมด
เฒ่าขนภูเขาหัวเราะแหบแห้ง "ไงล่ะ พวกแกจะถอนตัวเหรอ"
หน้าหวานของหลินอิงอิงเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที แล้วถามกลับ "ไงล่ะ พวกแกจะยังลงมือต่อเหรอ"
"ฉันบอกพวกแกให้ชัดเจน ถ้าพวกแกกล้าลงมือ ฉันจะไม่นั่งดูอยู่ข้าง ๆ หรอก"
เฒ่าขนภูเขาแค้นเคียดหัวเราะเย้ยหยัน
"แกคิดดีแล้วนะ เขามูลค่าแสนเหรียญทอง พวกเราไม่ลงมือ ก็ต้องมีคนอื่นลงมือแน่ ๆ แกแน่ใจเหรอว่าจะทิ้งโอกาสนี้เพื่อมิตรภาพไร้สาระแบบนั้น"
หลินอิงอิงหัวเราะเยาะ "แกรู้อะไรสักหน่อย พวกเราเป็นเพื่อนกันแบบเสียชีวิตแทนกันได้ พูดถึงแค่แสนเหรียญทองเหรอ ล้านเหรียญทองฉันก็ไม่เหลียวมองด้วยซ้ำ"
"ถ้าแกบอกฉันแต่แรกว่าคนที่ต้องฆ่าคือหลินไป๋ ตอนนั้นฉันก็ตบหัวหมาของแกร้าแตกไปแล้ว"
เฒ่าขนภูเขายิ้มเหี้ยม "งั้นแปลว่าแกสละสิทธิ์เองนะ ดีเหมือนกัน แบบนี้พวกเราจะได้แบ่งกันมากขึ้น"