เมื่อเห็นรองเท้าในมือของอู๋ไป๋ สีหน้าของสองเฒ่าเสวียนหมิงก็ไม่ต้องพูดถึงว่าแย่แค่ไหน
“ได้ เราจะไปกับนาย”
เสวียนหมิงกัดฟันพูดประโยคนั้นออกมา
เสวียนอิ่นไม่เต็มใจ
“ตอนนี้จะดื้อรั้นทำไม นิสัยเด็กบ้านี่เป็นไง นายก็ไม่ใช่ไม่รู้”
ในที่สุด ทั้งสองก็ยอมจำนนต่ออำนาจบีบคั้นของอู๋ไป๋
“อย่างนี้แหละ ท่านผู้เฒ่าทั้งสองเป็นผู้บรรลุธรรม ความกว้างขวางใจก็เลยไม่ธรรมดาอย่างพวกเราคนธรรมดาจะเทียบได้”
“ทั้งสองท่าน ไปกันเถอะ ผมเลี้ยงมื้อเช้า ให้ทานแบบใหญ่พิเศษ”
ทั้งสองก็สุภาพตามอู๋ไป๋ลงจากบันได
ฮีโร่ไม่กินขาดทุนตรงหน้า
ครั้งนี้พวกเขาแพ้เอง ก็ยอมรับ
แต่ขอแค่ทั้งคู่ฟื้นฝีมือการบำเพ็ญกลับมา เป็นอันต้องฟาดหนึ่งฝ่ามือฆ่าอู๋ไป๋คนไร้ยางอายนี่ให้ตายคาที่
เฟิงเยว่กับเจียงติงหลิงเต็มไปด้วยความสงสัย
แค่หนึ่งคืนเอง ทำไมมีตาเฒ่ามาอีกสองคน
สองเฒ่าเสวียนหมิงจำพรางตัวซ่อนอยู่ในความมืด คนที่เคยเห็นหน้าพวกเขามีน้อยเหลือเกิน เฟิงเยว่กับเจียงติงหลิงจึงไม่เคยเห็นมาก่อน
“ขอแนะนำ ทั้งสองท่านนี่คือ……”
“ปู่ของเหลียงหย่วนน่ะสิ ปู่แท้ ๆ” เซี่ยวชิงแซงเสียงตอบ หน้าตาซื่อ ๆ
เฟิงเยว่กับเจียงติงหลิงหันไปมองซีเหมินอวิ๋นอี้ ปู่แท้สองคน บ้านนี่มันรกชะมัด
ซีเหมินอวิ๋นอี้โมโห “ยังเป็นปู่ของแกต่างหาก ไอ้เด็กโง่”
อู๋ไป๋แหงนตามองฟ้า
แนะนำใหม่ “ทั้งสองท่านเป็นเพื่อนของผม สองเฒ่าเสวียนหมิง”
เฟิงเยว่กับเจียงติงหลิงพยักหน้าให้ทั้งสอง
แต่ใบหน้าเฒ่าของเสวียนอิ่นกับเสวียนหมิงกลับเขียวคล้ำ