อู๋ไป๋ขมวดคิ้วมองเสวียนอีเหรินด้วยความหมั่นไส้
สาวน้อยตัวเล็กคนนี้ตอนนี้เริ่มเกเรแล้ว
หลินอิงอิงหันไปมองอู๋ไป๋ “ท่านหลิน นายยังไม่ตอบคำถามฉันเลย ฮ่องเต้มีใยดีกับนายใช่ไหม”
“เจ้าเมืองเซินหลัวเพิ่งเสียชีวิตไป อู๋ไป๋คนโฉบเขี่ยนี่แหละอาจยังซุกซ่อนอยู่ในเมืองเซินหลัว ฮ่องเต้ส่งนายไปรับตำแหน่ง อันตรายเกินไป”
อู๋ไป๋พยักหน้า “อาจจะ... บางที... น่าจะประมาณนั้น... ฮ่องเต้ก็น่าจะมีใยดีกับฉันอยู่หน่อย ๆ”
สองเฒ่าเสวียนหมิงมองอู๋ไป๋อย่างดูถูก แค่หน่อยเนี่ยนะ ฮ่องเต้ตอนนี้อยากจะฟันนายออกเป็นสองท่อนอยู่แล้ว
“นายทำให้ฮ่องเต้ขุ่นเคืองงั้นเหรอ”
อู๋ไป๋ส่ายหน้า “ไม่หรอก ไม่เลยสักนิด แค่ฮ่องเต้เข้าใจฉันผิดไปนิดหน่อย”
“ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ตอนนี้ไปเมืองเซินหลัวก็อันตรายเกินไป”
“ท่านหลิน งั้นไปกับฉันที่ประตูหยินหยางเถอะ ฉันแนะนำน้อง ๆ สาวสวยให้สักสองสามคน รับรองนายสุขจนลอยขึ้นฟ้า สบายกว่าการมานั่งเป็นเจ้าเมืองอะไรนั่นอีก”
อู๋ไป๋หัวเราะขำ
“ความดีใจก็รับไว้ แต่คราวนี้ไม่ใช่ฮ่องเต้ส่งฉันมาหรอก เป็นฉันเองที่ขอมาเอง”
หลินอิงอิงแปลกใจ “ทำไมล่ะ”
เสวียนอีเหรินปากไวเอ่ยขึ้น “ก็เพราะเขาอยากจะลองดีกับคนโฉบเขี่ยอย่างอู๋ไป๋น่ะสิ”
มุมปากอู๋ไป๋กระตุก
หลินอิงอิงพยักหน้า “อ๋อ งั้นนะ ฉันนี่เผลอลืมฝีมือของท่านหลินไปเลย ถ้าอู๋ไป๋คนโฉบเขี่ยนั่นเจอนายเข้า รับรองตายแบบเจ็บปวดสุด ๆ แน่นอน”
“งั้นเถอะ ยังไงเราก็ไม่มีอะไรทำ หรือว่านายจะว่าจ้างพวกเราไปเมืองเซินหลัวด้วยกัน”