ชายชรามองอู๋ไป๋ด้วยสายตาเย็นชา กล่าวเสียงกร้าวว่า “ถ้าเสี่ยวหลิงเสียผมไปแม้แต่เส้นเดียว ข้าจะล้างตระกูลเจ้าให้สิ้นซาก”
แววตาของอู๋ไป๋ค่อย ๆ เยือกเย็นลง พูดอย่างดูแคลนว่า “ก็แค่เศษเสี้ยวจิตที่ตกค้าง ยังกล้าบังอาจอีกหรือ? หม่าเสี่ยวหลิงข้าฆ่าแน่ จะมาแก้แค้นก็เชิญ ข้ารออยู่”
สิ้นเสียง อู๋ไป๋ก็ดึงเส้นเลือดสีแดงนั้นออกจากด้ามกระจกเงิน แล้วหลอมกลืนมัน
ชายชราในกระจกแผดเสียงคำรามน่าสะพรึงกลัว ก่อนจะค่อย ๆ เลือนหายไป
ลบรอยประทับที่ผู้แข็งแกร่งทิ้งไว้ กระจกเงินตกเป็นของอู๋ไป๋
อู๋ไป๋พลิกกระจกเงิน แสงสีเงินหายวับไป
ซีเหมินอวิ๋นอี้และคนอื่น ๆ ปรากฏในสายตาของเขา
อู๋เทียนหยาขาดแขนไปข้างหนึ่ง เลือดหยุดไหลแล้ว แต่หน้าซีดขาว ร่างกายเจ็บปวดจนสั่นกระตุก
หม่าเสี่ยวหลิงจมอยู่กับพื้น สภาพครึ่งตาย
เหลือเพียงกู่หยุนไห่ กระดองเต่าสี่ชิ้นเหลือเพียงชิ้นเดียว และยังบาดเจ็บอีก
ผู้แข็งแกร่งขั้นสวรรค์ระดับสูงสองคนที่เหลือในหมู่บ้านจู่เซิง หน้าซีดเผือดราวกระดาษด้วยความหวาดกลัว
ขั้นเทพถึงสามคน กลับไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอู๋ไป๋เลย
“เฮ้ยไอ้เฒ่า ทำได้สวย!”
ซีเหมินอวิ๋นอี้ชูกำปั้นตะโกน
แต่เสียงตะโกนของเขากลับดึงดูดความสนใจของกู่หยุนไห่
แววตากู่หยุนไห่ดุดันวาบ จู่ ๆ ก็พุ่งเข้าหาซีเหมินอวิ๋นอี้ดุจสายฟ้า
สีหน้าซีเหมินอวิ๋นอี้เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
เขากับกู่หยุนไห่ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย แถมยังบาดเจ็บ จะหนีก็เป็นไปไม่ได้
ทว่าอู๋ไป๋กลับหัวเราะเย็นชา
“ถึงคราวพวกแกกลายเป็นคนตาบอดแล้ว”
เร่งพลังกระจกเงิน แสงสีเงินสว่างจ้า ส่องสว่างทั่วราตรี