หลัวหยวนเจี๋ยจ้องอู๋ไป๋ด้วยสีหน้าบึ้งตึง เนื้อไขมันบนใบหน้าสั่นระริก
เดิมทีเขาอยากเสียดสีเฮ่ออวิ๋นอี้ แต่ไม่คิดว่าอู๋ไป๋จะใช้คำพูดไม่กี่คำสวนกลับมาได้
“ผู้อาวุโสหลินช่างพูดเก่งจริง ๆ แต่รู้หรือไม่ว่าภัยมักเกิดจากปาก”
อู๋ไป๋ยิ้มน้อย ๆ “ขอบคุณเจ้าตำหนักที่เจ็ดที่ตักเตือน ข้าแค่พูดความจริงเท่านั้น”
หลัวหยวนเจี๋ยแววตายิ่งเย็นชาขึ้น ยิ้มเหี้ยมกล่าว “พวกเรามาวันนี้ ไม่ได้มาเพื่อฟังผู้อาวุโสหลินอวดวาทศิลป์”
จ้าวเค่อหานก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กล่าวเสียงกร้าว “ผู้อาวุโสหลิน คราวนี้ข้ามาเพื่อเอาดาบของข้าคืน”
“ดาบของท่าน?” อู๋ไป๋แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ “นั่นคือของปล้นจากศึกของข้า นับตั้งแต่วินาทีที่ท่านพี่เจ้าแพ้ มันก็ไม่ได้เป็นของท่านอีกต่อไป”
“สมบัติล้ำค่า ผู้มีคุณธรรมเท่านั้นจึงจะครอบครอง”
เจ้าเค่อหานกล่าวเย็นเยียบ “ผู้อาวุโสหลินพูดถูก ที่จริงข้าควรขอบคุณท่าน ศึกครั้งก่อนทำให้พลังฝึกตนของข้าพัฒนาขึ้น”
“ดังนั้น ขอเชิญผู้อาวุโสหลินชี้แนะด้วย”
อู๋ไป๋ขำ กล่าวอย่างดูแคลน “ท่านอยากท้าข้า?”
“ผู้อาวุโสหลินไม่กล้าหรือ?”
“ไม่ใช่ไม่กล้า แต่ไม่มีเดิมพัน ข้าไม่มีอารมณ์เลยจริง ๆ โดยเฉพาะกับคนที่เคยพ่ายมือข้ามาแล้ว”
เจ้าเค่อหานสีหน้าบึ้งตึงจนแทบจะหยดน้ำได้
“คำพูดนี้ของผู้อาวุโสหลิน ข้าไม่เห็นด้วย พวกเราล้วนเป็นคนของหออสูรทมิฬ แค่แลกเปลี่ยนวิชา ไม่ใช่สู้เอาชีวิต จะพูดเรื่องเดิมพันอะไร?”
“ผู้อาวุโสหลินเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งใต้บัญชาเจ้าตำหนักที่หก หรือว่ากลัว?”
“ถ้ากลัว ก็ส่งดาบมา พวกเราจะไปทันที”