ห้องของเหลยหมู่หมู่และว่านเซินถูกจัดไว้ข้างห้องของอู๋ไป๋
ก่อนจากไป พานจินเหลียนพูดแดกดันว่า "ท่านหลินจางเหล่า ตอนเที่ยงเจ้าตำหนักจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้พวกท่าน ข้าจะไม่มาเชิญท่านแล้วกัน"
อู๋ไป๋แค่นเสียงเย็น "ไม่รบกวนคุณพาน คุณปรนนิบัติเจ้าตำหนักให้ดีก็พอ"
พานจินเหลียนมองอู๋ไป๋ด้วยสายตาอาฆาต แล้วรีบเดินจากไป
อู๋ไป๋ยิ้มเหยียด
หลานหลิงเอ๋อร์ตัวจริงตายด้วยน้ำมือของนาง นางชิงทุกสิ่งทุกอย่างของหลานหลิงเอ๋อร์มา ยังกล้ามาแฝงตัวอยู่ข้างกายเขาอีก ให้อภัยไม่ได้
ไม่ช้าก็เร็วต้องกำจัดหญิงร้ายคนนี้ให้ได้
เหลยหมู่หมู่มองแผ่นหลังของพานจินเหลียนที่เดินลับไปอย่างเหม่อลอย
"หมู่หมู่ ผู้หญิงคนนี้เจ้าเล่ห์ร้ายกาจ ภายหน้าหากพบนางต้องระวังให้มาก"
เหลยหมู่หมู่พูดเบา ๆ "แต่นางดูคล้ายพี่สาวข้าจริง ๆ นะ"
"เจ้ามีพี่สาวตั้งแต่เมื่อไร?"
"ข้าเคยบอกพี่อู๋ไป๋แล้ว วิชาแปลงโฉมของข้า พี่สาวเป็นคนสอน"
อู๋ไป๋นึกขึ้นได้ เหลยหมู่หมู่เคยพูดไว้จริง ๆ
"หมู่หมู่ คนในโลกที่หน้าตาคล้ายกันมีมากมาย ข้าว่าพี่สาวที่สอนวิชาแปลงโฉมให้เจ้าคงเป็นคนจิตใจดี แต่ผู้หญิงคนนี้ ร้ายกาจอำมหิต มือเปื้อนเลือดคนบริสุทธิ์"
"อีกอย่าง นางเป็นหญิงของเจ้าตำหนัก ภายหน้าอย่าจ้องมองนาง หากเฮ่ออวิ๋นอี้ไม่พอใจ พวกเราล้วนมีอันตราย"
เหลยหมู่หมู่พยักหน้าว่านอนสอนง่าย "อืม ข้าจำได้แล้ว!"
"พักผ่อนสักหน่อยเถิด ข้าจะมาหาเจ้าอีกครู่หนึ่ง"
อู๋ไป๋หมุนตัวไปห้องของว่านเซิน
"ท่านหลินจางเหล่า"
ว่านเซินกำลังสำรวจห้อง พอเห็นอู๋ไป๋เข้ามา ก็รีบทำความเคารพ