เสิ่นเทียนจวินหันกลับมาขวับตวัดสายตาใส่อู๋ไป๋
อู๋ไป๋คิดว่าเขาคงจะบ่นอุบอิบสักสองสามประโยค ไม่คิดว่าเขาจะเชื่อฟังเก็บภาชนะอาหารมารวมไว้ที่เดียวกันเฉยเลย
"เปิดม่านพลังกั้นออก"
อู๋ไป๋: "……เปิดทำไม"
"โยนพวกนี้ทิ้งไง" เสิ่นเทียนจวินตอบราวกับว่ามันเรื่องธรรมดา
อู๋ไป๋มองถาดอาหารในมือของเขา หน้าดำสนิท
"ฉันให้แกเก็บโต๊ะ นี่แกเก็บเละครบเครื่องจริง ๆ เลยนะ"
"แกนี่มันของเปลืองจริง ๆ ถาดพวกนี้ฉันคัดสรรมาอย่างพิถีพิถัน ทั้งแดนเซียนหาชุดที่สองไม่ได้ แกจะให้ฉันโยนทิ้งงั้นเหรอ เชื่อมั้ยว่าฉันโยนแกทิ้งแทน"
เสิ่นเทียนจวินมองเขา "งั้นต้องเก็บยังไง"
อู๋ไป๋: "ก็ล้างให้สะอาดไง ไม่ก็ใช้เสื้อผ้าของแกเช็ดให้สะอาด"
"ทำไม่เป็น" เสิ่นเทียนจวินพ่นคำสองคำนี้ออกมาอย่างเด็ดขาด
อู๋ไป๋: "……"
"แกตั้งใจใช่มั้ย"
"ฉันทำไม่จริง ๆ ไม่เคยทำมาก่อนเลย"
"ทำไม่เป็นก็ต้องเรียน แกนี่มันไอ้ไร้ประโยชน์ ไม่ฉลาดแม้แต่เจ้าเงียบน้อย"
เสิ่นเทียนจวินพูดอย่างเกรี้ยวกราด "แกลอบพูดด่าอีกคำดูสิ"
"เฮงซวย"
"มีน้ำจิตลอบพูดอีกคำสิ"
"แกป่วยรึเปล่าวะ ชอบฟังคนด่างั้นเหรอ แกนี่มันคนหนาเนื้อจริง ๆ"
เสิ่นเทียนจวินยกถาดในมือขึ้นแล้วโยนออกไปทั้งหมด
อู๋ไป๋รีบออกมือ พลังไร้รูปล็อกถาดเอาไว้กลางอากาศ ช่วยถาดพวกนี้เอาไว้จากชะตากรรมการแตกกระจาย
เก็บถาดเรียบร้อยแล้ว
อู๋ไป๋ลุกขึ้นยืน ยกมือขึ้นก็ปราบเขาลงได้ทันที
แล้วเหวี่ยงเท้าตรง ๆ ที่ก้นสักทีเตะเขากระเด็นออกไป
ม่านพลังกั้นเปิดออกเอง เสิ่นเทียนจวินลอยกระเด็นออกจากเรือไปโดยตรง
อู๋ไป๋ยกมือขึ้น โซ่ชีวิตมรณะพุ่งออกไปพันเอวของเขาไว้ อู๋ไป๋ผูกปลายอีกด้านไว้กับขอบเรือ
เสิ่นเทียนจวินโกรธจนควบคุมตัวเองไม่ได้ บำเพ็ญพลังพยายามจะสะบัดขาดโซ่ชีวิตมรณะ แต่ก็เท่ากับเสียเปล่า
เรือใหญ่เร่งความเร็วขึ้นอย่างกะทันหัน
เสิ่นเทียนจวินถูกลากลอยไปเหมือนว่าว
"เจ้าตัวดีไม่รู้จักโต ใครมันเลี้ยงแกมาแบบนี้ ยังกล้ามางอนง้อกับฉันอีก"
"อู๋ไป๋ ปล่อยฉันนะ"
"เรียกท่านผู้เป็นนาย"
"คนไร้ยางอาย!"
อู๋ไป๋: "……ฉันชื่ออู๋ไป๋"
"คนไร้ยางอาย!"
"ปากแข็งสินะ เด็กชายคนนี้รักษาโรคไม่ยอมใครทุกชนิด แกก็ลอยอยู่ข้างนอกแบบนั้นแหละ"